eskiz defteri

Çok kararlıyım la!!

2011-11-06T15:31:00.000-08:00

Çok kararlıyım tekrar blogumla ilgileneceğim. Üstelik bu sefer imla kurallarına da, yazım kurallarına da, elimden geldiği kadar dikkat edeceğim. Zira kendi yazdıklarımı, ben bile okurken zorlanıyorum. Bundan dolayı özür diliyorum.
Çok kararlıyım insanların okuyabileceği bir blogum olacak!

ben yapmadım bu gif'i ama çok seviyorum ^-^

yalnızlık senfonisi

2011-08-14T17:15:00.000-07:00

küçükken okula başlayana kadar hep anneannemle ve ninemle geçti günlerim. akşam olana kadar onlarlaydım..

ağlak ve hüzünlü bir çocuktum hep. biraz sesini yükseltse biri hemen ağlardım. sesiz ve sakindim aynı zamanda. bıraktığınız yerde kalırdım. açlıktan gebersemde misafirlikte kimse bişi sormazsa acıktım demezdim, diyemezdim.
günlere giderdim anneannemle. yaşıtım hiç torun ya da çocuk yoktu. olsalarda gelmezlerdi çoğunlukla. evlerin küçük odalarında geçti çocukluğum . Ve hep o küçük odaları, oradaki yaşanmışlıkları kokladım çocukken.

bu nedenle şu hayatta ilk hayal kurmayı öğrendim. ilk arkadaşlarım hep hayaliydi.

bana kocaman gelen o küçük odaların camlarından dışarıyı izlerdim... Anneannemin gün arkadaşları genelde hep bostancı erenköy civarında otururdu.. hepsinin evinin kocaman camları vardı (ya da özellikle aklımda onlar kalmışta olabilir) o kocaman camlardan evlerin bahçeleri gözükürdü... ben o bahçelere hiç çıkmasamda en çok o bahçelerde oynardım.

ilk gerçek arkadaşımsa banyodaki gaz şohbeniydi... kocamandı... tuvalete girdiğimde korkardım biraz fakat onun varlığı beni rahatlatırdı... ağlamak için de banyoya gidrdim konuşmak içinde dertlenincede çok gülmek istersemde hep ona konuşurdum. sonra banyo perdelerinede anlattım çokşey ama onlar hep biraz şımarık gelridi bana sanki çok önemser gibiydiler kendilerini. o nedenle arada annem perdeleri değiştiğinde şohbenle dedikodularını yapardım. sesizce yeni gelene çaktırmadan... en kral eşya şohbendi.. onu değiştirdiklerinde öyle çok üzülmüştüm bayada büyktüm ama gende ilk arkdaşımı kaybetmek çok üzdüydü beni....

ilkokulda da adam akıllı 1 arkadaşım vardı (o gerçekten insandı bak) en büyük hobisi bana kendi dediklerini kabulettirmek ve bana eziyet etmekti. genelde psikolojik işkence türlerini severdi. oyunlarda dominant karakter olmak ya da başka insanlarla iletişim kurduğumda kıskanıp olay çıkarmak gibi hobileri vardı...

daha 8 yaşımda insanlar bağlanmam gerektiğini biliyordum hepsi ölüyodu... bu nedenle babaannem öldüğünde en çok en son bana anlatılmasına içerlemiştim. eğer bilseydim öleceğini onu son gördüğümde daha çok öperdim daha çok sarılırdım... bana örgü örmeyi öğretecekti, en çokta o sözünü tutmamış oluşuna bozulduydum...

dolapta duran temiz yüzlü baygın bakışlı askerin, çerçeveli resmine aşık oldum ilk. ve ilk seçtiğim meslek o adam gibi bir asker olmaktı. ilk şokumu sanırım annem o resimdeki adamın ben doğmadan seneler önce ölmüş amcam olduğunu söylediğinde yaşadım... 5-6 yaşımda ilk mesleki hayalimden ve ilk aşkımdan böyle ayrıldım. ilk o zaman askerlerden nefret ettim. Ve "bütün askerler ölür" diye düşündüm uzun yıllar...

senelerce 20 yaşıma gelmden öleceğimi düşündüm nedeni de yoktu sadece herhalde ölürüm diye düşündüm.

hep birisi beni sevsin istedim birisi gelip beni yalnızlığımdan kurtarsın istedim... ama hep gelmesinden korktum... ya alışırsam onun varlığına ya bidaha yalnız kalamazsam en iyisiydi akışı bozmamak stabil kalmak yalnız olmak...

hayatımın hayalini bana yaşatan ilk insan bay süper beyin di. benimle camdan dışarı bakıp aynı şeyleri gören ilk insandı bay süper beyin. benden 1 yaş büyüktü çekik gözleri, kocaman bir gülüşü, top gibi bir kafası ve kısacık saçları vardı. onunla hayal kurmak oyunlar oynamak benim için muhteşemdi. ilk kez onun yanında kendimi huzurlu hissettim.. benim ilk (ve nerden bakarsan bak tek) gerçek erkek kahramanımdı. seneler boyunca ilah yaptım onu kendime... sonra o büyüdü ergen bir erkek oldu beni görüp suratıma bakmadı selam bile vermedi ama dedim ya ben ondan küçüktüm ilk hayal kırıklığım senede en çok 2 kere gördüğüm ve beni büyüleyen o adamın benden bakışlarını kaçırmasıydı... (şimdi süper bi adam oldu ama ben hala o çevrilen bakıştayım salak olmak zor iş)

ben en çok hayal kurmayı sevdim bide yalnız olmayı... yanlızlığım yollarıma pusu kurmadı benim ben seçtim onu.. başka şansımda yoktu.. sahip olduğum beni asla bırakmayan tek arkadaşımdı yalnızlık...

şimdi bu yazıyı nedne yazdım aylardır bişi yazmazken hemde... bu bir keşif kendimle ilgili bir keşifte o nedenle yazdım unutmamak için...

ben birini sevmekten ya da birinin beni sevmesinden korkuyorum... buna bu duyguya alışmaktan korkuyorum sevmek gene kolayda ya birisi beni severde ben buna alışırsam... sonuçta sevenler gider sevilenler gider elde kalan hep yalnızlıktır.. ya ben yalnızlıktan korkarsam ya ondan kaçmak istersem ya bunca senedir yalnızlığımla paylaştığım herşey biterse. korkuyorum ya sevilmek yalnızlıktan daha iyiyse........

eski defterler

2011-07-03T05:21:00.000-07:00

liseden 18.04.2000

".... mosmor çiçekleri açmış ağacın dalları sınıfın camını ortalıyordu ve o dalların ortaladığı camda güneşin tüm güzelliğini üstüne yansıttığı ve o muhteşem ışınları muhteşem yüz hareketleriyle karşılayan X duruyordu. bir çocuk kadar saf, yaşlı bir adam kadar da sertti. sanki güneşi baharı kokluyordu sanki güneşle sessizce konuşuyordu....."

vay be yazmışım ha!

düşersem orada olacak mısın

2011-06-10T07:39:00.000-07:00

3 sene önce psikoloğa ilk gittiğimde bana sürekli Nell ve Tina dan bahsettiğimi söylemişti. "Arkadaşlarım sonuçta ne var ki bunda" die düşünmüştüm. Sonra bana grup terapilerinde insanların birbirlerine güvenmek için bir oyun oynandığını söyledi. Bir kişi gözleri kapalı olarak grubun ortasına geçer ve kendini serbest bırakırmış ve herkes düşmesin diye onu tutarmış. "peki sen bunu yapabilirmisin kendini serbest bırakabilirmisin". cevap verememiştim...

zaten HYD'nin, o dizideki 4 arkadaşın yaşadıklarının beni bu denli sarsması ve benim japon sevdamın başlamasıda o döneme, yani benim "arkadaşlık nedir"i sorguladığım döneme denk gelir...

bu konuşmadan bir kaç ay sonra gene aynı soruyu sorduydu psikolog işte o zaman "evet" dedim "bırakırım kendimi". o zaman içerisin de Arashi yi izlerken fark etmiştim arkadaşlığın ne demek olduğunu... ne tür bi arkadaşlık ilişkisi içinde olduğumu.

gözümü kırpmadan güvene bileceğim insanlardır Nell ve Tina. evet birbirimizin azına sıçarız ama bilirim ki arkamı döndüğümde hep ordadırlar, bana yalan söylemezler.

Nell insan seçer. öyle herkesle konuşma, kimseyi kolay kolay kabullenmez. burun kıvırır... birisi bizimle takılsın istediğimizde hem kabul eder hemde o yanımızdayken somurtur, en olmadı erkenden ortamdan ayrılır. çok kızardım bu haline artık umrumda değil bütün ilişkilerimi ona göre ayarlıyorum, onun burnuna çekmiyeceği (ya da kıskanacağı da diyebiliriz) kişileri ondan uzak tutuyorum. sıklıkla adlarını bile anmamaya çalışır buluyorum kendimi. bu beni rahatsız etmiyo aksine hoşumada gidiyo bi yerde.. bazı insanlar bana özel kalıyo... bide umursuyo ki kıskanıyo (ya da ben deliyim)... kimdir nedir biliyo o kadar. Nell'le beraber büyüdük sayılır, tüm ergenlik süreçlerini birlikte atlattık... o nedenle iletişemediğimizde bile büyük zararlar vermiyoruz birbirimize... hani artık herhangi bi olay hakkında konuşmamıza gerek yok dierinin yorumunu biliyoruz çünkü... beni her gören Nell'i sorar sanki kolun nasıl bacağın nasıl gibi bi laf. bunu her duyduğumda gururlanırım...

sonuçta 15 senedir arkadaşız. rahatlıkla pek çok insana onun ciğerini bilirim diyebilirim. o hayatta bunu yapmaz. bunu kesin sevmez, buraya kesin gitmez.

Tinay'lada 12-13 sene oldu tanışalı, yaklaşık 6 sene kadar da olmuştur en azından, haftada bi kez görüşmezsek ölürüz kıvamına geleli.

Tina severken kıskananlardandır.o sinsice kıskanmaz çok net ve açıktır durumu. hatta hızını alamazsa söyler. sahiplenir seni, arada durdurmazsan kontrolünü kaybeder, coşar. başlarda çok kızardım, hala ara sıra bi daralıyorum. ben sürekli aranmaya sorulmaya alışık değilim ayrıca öyle insanları arayıp sormam pek. Tina'ya benim böyle biri olduğumu kabul ettirmem çok zor olduydu. o sevginin sürekli teyidini isteyen biri, çünkü insanlara kolay güvenemiyor.. bunu pek çok kez düşündük Nell'le. "ne yaparsak Tina bize tümüyle güvenir" "ne yapmalıyız ki sevgimizden şüphe duymasın artık".. o zaman karar verdim eğer beni anlamasını istiyosam, önce ben onu anlamalıydım. evet eşşeklik ediyorum hala ama artık aklıma gelirse arıyorum onu. eğer hafta hiç aramadıysa merak bile ediyorum artık... onu istediği gibi sevmeyi öğreniyorum çünkü oda beni istediğim gibi sevmeyi öğrendi. birbirlerimizin sınırlarını bulduk şimdi daha rahat iletişiyoruz.

insanlar arkadaşlarıyla neden kavga eder pek anlamam... bi durum seni rahatsız ediyosa "yapma sevmiyorum" dersin. değişim için yol ararsın ama bu durumu deiştirmiyosa eyvallah der ve o kişinin yanından uzaklaşırsın.

ama öyle değilmiş hiç bişi... son 2-3 gündür öğrendim ki; kazın ayağı hiçte öyle değil....

hatta hayatımda inandığım en değer verdiğim şey kandırmacaymış.. güven yokmuş aslında... ben var sanıyomuşum....

durmu kafamda bi türlü oturtamıyorum
ya ben 15 senedir b........

cümlemin ortasında telefon çaldı... Nell di arayan............................. kırgınım kızgınlık değil bu... kızdığım tek kişi kendim dir... biri size bukadar istikrarla 8 ay yalan atabiliyosa sorun (her nakadar sorunun kendinde olduğunu söyleyip sizi dellendiriyosada) bal gibide sizdedir...

evet eskiden insanlar hep benim düzenlediğim gibi yaşasın isterdim. kesin doğrular ve kesin yanlışlar olduğunu düşünürdüm. yanlış yapanları düzeltmek için bağırır çağırırdım... psikoloğa gittikten sonra baya yumuşadım... en son bi çiçu nedeniyle tümüyle kontrolümü kaybettim... ama sonra topladım.. neye hakkım olup olmadığını 3aşşağı 5 yukarı biliyorum...

bütün olan biteni telfonda öğrendim. biliyorum Nell'i görünce anlıyacağım ne hissetiğimi, hissedeceğimi.. nasıl davranmam gerektiğini ozaman kavrayacağım...

birini bu kadar korkutabileceğimi düşünmezdim üstelik... üselik sulu gözlü olduğunu bildiğim için elimden geliği kadar yumuşak davrandığım Nell'i, despot ve keskin hatları olduğu için kelimelerimi dikkatle seçtiğim Nell'i bu kadar sindirdiysem hayatımı tümüyle yanlış değerlendirmişim zira herkes bu konuda yakınabilri ama en dikkatli olduğum Nell yakınıyosa dierlerine kolay gelsin.. ben kötü acımasız yargılayıcı hıyarın biriyim afedersiniz.....

neyse işin özü, kafama takılan şudur......... düşersem orda olacakmısın...

Günlük 18

2011-06-04T16:32:00.001-07:00

17 Aralık 2011 Pazar 15.23

Daha önce pek çok kez yazmaya yeltendiğim ve son anda yazmaya üşendiğim kısmı artık yazsam iyi olur diye düşündüm. Özellikle şu sıralarda ki olayların gelişim süreci düşünülürse. Tam zamanıymış gibi duruyo. Herşey o denli hızlandı ki hayatımda bu aralar, durup bi müddet geçmişe bakmamda sakıca yoktur sanırım…

Olanları kızlara anlattığımda suratıma öyle bön baktılar ki uzun zamandır kafam da oturmayan herşeyi yerine çaktılar resmen.

Dün akşam 4’ümüz beraber dışarı çıktık. Netri bi ajansa baş vurmuş 2. Gelişi bunun içinmiş. Bizide ilk işini kutlamak için çağırmış. Tabii biz bunları yemekte öğrendik. Tabii celli isyan etti. Hepimizin manyak olduğunu birimizinde adam akıllı bişi söylemediğini söyledi. Netri ve mikuda bunu tamamen intikam amaçlı yaptıklarını söylediler. Ve doğal olarak konu bana geldi. Ben tam gene savunma moduma girecekken celli;

“Hiç senin kendini savunma adına bizi karalamalarını kendini haklı çıkarma çabalarını dinleyemicem. Ama esas kafama takılan noktayı anlatabilirsin. Sho ile ilk kez dışarı çıktıktan sonra aranıza kazama girene kadar geçen bir zaman karanlıkta bize o kısmı anlat. Belki ilk kez dürüstçe neden bize anlatmadığını da anlatırsın”

Bu cümle dizisi resmen kafama taş atılmış etkisi yarattı. Tam kendimi savunmak adına derin bir nefes almıştım ki en iyisinin celli’nin dediği gibi en başından almak olduğunu düşündüm.

Ocak sonu gibi Japonyaya geldim. İnternet aracılığıyla gönderdiğim CVmin kabu görmesi olasılık dışı gelmişti bana. Gelir gelmez kanalın ayarladığı eve yerleştim temel ihtiyaçları içinde olan şu andaki evimden biraz daha büyük (yatak odası vardı) bi evdi. Kanal sadece evi tutmuş ve kirasını maaşıma eklemişti okadar.

Bu kısımdan sonra Sho ile nasıl tanıştığımı daha önce anlatmıştım. Ama özetle ben arashi den imza almak için gittiğim de tanışmıştık sonra koridorda rastlaşmıştık sho telefon numaramı almış ve benimle bir kafede buluştu… işte burdan sonrası bu günlüğe başladığım ilk noktaya kadar eksik.

O zaman devam ediyorum…

Burda yazıcaklarımın çoğu kızlara anlatırken hatırladıklarım, arada onların sorularına göre birkaç ayrıntı daha hatırladım ve sonrasında eve geldiğimde de başka şeyler hatırlamaya başladım muhtemelen yazarken dahasını da hatırlarım. ama genel olarak net bişi hatırlamıyorum bu nedenle başta olduğunu düşündüğüm bir durum çok daha sonrada olmuş olabilir.

Gerçekten bunu itiraf etmek istemezdim ama bu günlüğe başlayana kadar yaşadığım hiçbir his ya da olay üzerine fikir yürütmedim. 6 ay boyunca insan nasıl düşünmez diyebilirsiniz ki haklısınız. Bende bilmiyorum. Ama gene üzerinde düşünüceksek ben çocukluğuma dair de pek bi halt hatırlamam (çocukluktan kastım ilk 15 sene) algılarımı kapatıp bazı şeyleri ayrıştırma konusunda oldukça iyiyim.

Mesela çocukluğumla ilgili özellikle 6-9 yaş arasındaki dönemle ilgili birbirine hiçbir şekilde bağlayamadığım 3 ayrı anısal alanım var. 1 okul anılarım ki oldukça silik bir o kadarda yıpratıcıdır benim için. 2.si bale anılarım 2 sene gittim ama bölük pörçük bi kaç görüntü var onlarında hiç birini okul anılarımla birleştiremedimdi. 3.sü ise ev hayatımdan aptal ayrıntılar. Bunları sanki 3 farklı kişinin anıları gibi hatırlarım. 3’ününde sosyal satatüleri ayrıdır birleşmez.

Neyse konudan daha fazla kopmadan geri dönüyorum.

O gün kafede ki buluşmamız benim ummadığım kadar sıradandı. Hava kararmaya yaklaştığı sırada Sho yemek yemeyi teklif etti, bende kabul ettim. yemekten sonra bişiler içtiğimizi biliyorum. sanırım yemek yediğimiz yerde içmedik .

Akşam geç saatte (muhtemelen gece 1 gibi falan olmalı) sho beni evime bıraktı beni daire kapısına getirdi. Bu noktada ben direk eve girmeye hazırlanıp kapıya yöneldiğimde kafamda şimşekler çaktı. Sanki sırtımdan biri “geri zekalı” diye bağırıyodu.” Ya şimdi, ya hiç! Sho’nun elinden uçmasına izin verebilecek kadar ahmak olamazsın. utanmak için başka bi zamanı seç şimdi gereksiz utançların ve uzun uzun düşünmelerin zamanı değil!! bir kez olsun düşünme yap!”

Hızla arkamı döndüğümde Sho tam arkamda duruyodu.(hayır onları söyleyen iç sesimdi, sho değil) suratında şu anda o geceye dair hatırladığım en net görüntü vardı. Yüz yılın en seksi sırıtışı. Yutkundum. Derin bi nefes alıp konuşmaya çalıştım fakat tüm japonca ve ingilizce kelimeler gemiyi terk etmişti. Elimde kalan tek dil türkçeydi. Neyseki kahve 3 dildede anlaşılır bi kelime. Sho gittikçe bana yaklaşıyodu evin kapısına resmi anlamda yapışmış bir haldeydim ama kilidi çoktan açmıştım. Bildiğin istemsizce hatta refleksle kendimi geriye kaçırıp kapıyı açtım ve cikleyerek “kahve!”dedim. ondan sonra sho’nun içeri girdiğini ve kapıyı kapadığını net hatırlıyorum. Sonra belimde sol tarafımda parmaklarını hissetttim. Bunu net hatırlıyorum çünkü belimin o bölgesine ben bile dokunamam acaip hassastır. Bi keresinde göğüs ultrasonumu çeken doktorun suratına doğru kahkaha atmıştım. Hmm

neyse parmaklarını hissettim ve bildiğin havai fişekleri gördüm. gözümün önünde çakıyolardı. Boynumda nefesini hissetiğimdeyse delicesine ağlamak istedim kalbim yerinden çıkıcak gibiydi.

Sıradan bi fangirl reaksiyonundan biraz daha farklı bi durum var burda bunu belirtmeden geçemiycem. Sho bu aşamaya geçen ilk erkek (o da neyse bundan önce kadınlar vardı sanki. kalıp cümleler beni siz yaktınız) yani bu yaşadıklarımı yarı yarıya bölüştürmek istiyorum. Bu kontrolsüz heycanın tek sorumlusu Sho değildir. Yeni başlayanlar için bi klavuz olmadığından o noktada donup kaldım. Evet işte Sho faktörü burda devreye girdi.

sonuç olarak, bazı “araştırmalar”, “gözlemler” sonucu edindiğim ve “iç dünyamda” renklendirdiğim ve en nihayetinde o anda tanıştığım eylemsellik süreci benim için tam bir fiyaskoydu. Bildiğin budakları bile temizlenmemiş bir kütük gibiydim. Eylemle ilgili hatırladığım tek ince ayrıntı Sho’nun bu yoldaki ilk girişimim olduğunu ilk fark ettiği anda suratıma bakıp “kaç yaşındasın sen diyişiydi” fakat ses öyle derinlerden geliyodu ki… zarzor hatırladığım japoncayla “26 yaşındayım ve türküm” diyebildim. İşe girdiğimden beri en iyi ezberlediğim cümle buydu. Ayrıca hiçbir zaman bu denli anlamlı olmadıydı. Türküm işte ne beklion malzeme bu ki güya ben en umursamayan kesimdenim….

Kendime geldiğimde (yani kalp atışlarım falan düzeldiğinde ve artık sesleri duyabildiğimde) shonun yanımda yattığını ve bana baktığını fark ettim. Surat ifadesini bilmiyorum ama şu insanın zihnini sökercesine hoş kısık sesiyle “iyimisn diye sordu” japoncam hala geri gelmemişti. Söyleye bileceğim bi kaç kalıp cümle vardı ama hiç biri duruma uygun değildi. (burayı imzalarmısınız gibi laflardı bular) bende ‘iyiyim manasında’ kafa salladım.(evrenselliğin gözünü seviim)

Bi kaç dakika sonra toparlaya bildiğim kadar kelimeyle

“tek bir şey isteyebilirmiyim?” Dedim hala kazık gibi durmaktaydım sonra derin bir nefes verip buna doğru döndüm ama suratına bakmadım. Bildiğin yatakta büzüşmüştüm.

“lütfen gitmeden önce bana haber ver. Bunun gerçekten olduğunu hayal görmediğimi bilmek istiyorum. Bide tek bişi daha, beni yolda gördüğünde beni hiç tanımamışsın gibi davranma. Tek isteğim bu.”

Hiç bişi söylemedi ya da söylediysede hatırlamıyorum (bu kadarını bile iyi hatırladım, yazarken çıkıyo, yoksa kızlara bu denli ayrıntılı anlatmadıydım)sadece saçlarımda nefesini hissettim ama bana dokunmuyordu. Dokunsa bilirim çünkü dokunduğu her nokta bildiğin ruhumu acıtıyodu.

Sabah hafifçe beni uyandırdı. sırıttı ve işe geç kalmama mı tembihledi. Emin olamasamda muhtemelen salak salak suratına bakmışımdır. Daha naapcam.

O gün işte kimlerle konuştum, işe nasıl gittim, nasıl eve geldim hiç bi fikrim yok. Fakat o akşam Sho geldi. Ertesi akşam ve ertesi akşamda. Hiç konuşmadık. Ne ben bişi sordum ne o, ne ben tek kelime ettim nede o. 1-1buçuk hafta sonra artık kazıkta kesmiyodum hatta atağa geçtiğimde oluyodu. Sho arasıra eve gelmiyordu. bense kendimden beklemediğim bir metanetle durumu kabullenmiştim. Aslında çoğunlukla durumum üzerine düşünmüyodum. Sho geldiğinde benimleydi bu da benim için yeterliydi hatta istediğimden çok daha fazlasıydı benim için.

6 hafta sonra bi gün gece saat 3 gibi kapı çaldı. Ben Sho akşam 10’a kadar gelmezse beklememeyi adet edinmiştim. üstelik ertesi gün hafta sonuydu ve benim gelmesine dair bi umudum yoktu. Gece uykumdan zil sesiyle uyanınca bi tuaf oldum. önce bi korktum açıkçası 2-3 arkadaşımsım vardı, ama bu saatte birinin kapımı çalması imkansızdı. Tırsar vaziyette kapıya gittim göz deliğinden dışarı baktım gelen Sho’ydu.

Kapıyı açtım bildiğin sarhoştu. deli gibi gülesim geldi. içeri aldım. Yatağın ayak ucuna oturdu. eve gitmek istemediğini söyledi. Sesimi çıkarmadım. Çantamda uzun zamandır taşıdığım yedek anahtarımın ucuna bulduğum kırmızı ince bir kurdeleyi tuturup buna verdim. (net hatılıyorum çünkü hala o kırmızı kurdeleyi anahtarlığına bağlıyor.) bana baktı sırıttı “uykunu kaçırmadıysam uyuyalım mı?” dedi. O anda uzun uzun ‘benim uykum okadar kolay kaçmaz cicim’ muhabbeti yapasım yoktu. Beraber uyuduk.sadece uyuduk bu ‘biz’ tarihimiz de bir ilktir. Önemli yani.

Sabah uyandığımda gitmişti. Yastığının üzrerinde “dün geceden sonra tekrar rahatız etmemek için uyandırmadım. Günaydın!” yazan bir not vardı. Hala saklıyorum o notu. Çözmem 2 günümü almıştı. O sıralar okuma, yazma (japonca tabii ki)bilmediğimi daha söylememiştim beyfendiye.

O günün akşamı eve kapıyı açıp girdi. eli kolu doluydu. ben ona şaşkın şaşkın bakarken mutfağa girip elindekileri dolaba yerleştirdi. Sonrada yanıma gelip yemek yapıp yapamadığımı sordu. Bende yapabildiğimi ama yemekleri kendime göre yorumladığımı anlattım. Sonuçta ikimizin ortak kararı ve benim bi parça suflörleştirmemle oyakodon (tavuk ve yumurtayla yapılıp pirinç üzerine konup yenen enfes yemek) yaptık. Saatlerce sohbet ettik. Benim geldiğimden beri yaptıklarım ve onun anıları.(bilmedikleriniz duymadıklarınız. Da dan dan da dan. ^.- ) uykunun ağırlığına dayanamdığımız sıralarda gün ağarmıştı. Erktesi gün işimiz yoktu uyuduk. Öyle mutluydum ki biriyle böyle sohbet etmeyeli aylar olmuştu. (japonya’ya geldiğimden beri ilk dostça sohbetim)

Bu noktadan sonra, kazamayla karşılaşmamdan 1 hafta öncesine kadar durmumuzda pek bi değişim olmadı. Sıklıka sohbet ediyoduk ama hiçbirinin temel konusu ‘biz’ değildi. O kendini anlatıyodu ben kendimi anlatıyodum. Ülkesel farklılıklardan konuşuyoduk. olmadı film falan izliyoduk.

Temmuz sonunda bi gün gaza gelip Sho’ya bento hazırladım. O kadar hoş bi tepki verdi ki bende ertesi gün gen hazırladım. O gün çekim için FTV deydiler. Ben yemekten dönerken Sho’yla karşılaştım. Odanın dışında kuytu bir köşede kucağında bento yemekteydi. O anda fark ettim bentoyu açıklaması çokta kolay olmayacaktı. Annem yaptı dese oda bi acayip. Çok üzüldüm yanına gittim. (6 ayda ilkk kez televizyon binasında onu tanıdığımı belirten bir harekette bulundum. Yanına gittim sırıtıştık iki lafladık. O sırada arkamda o belirdi. Kazama. Gayet sakin ve anlayışlı karşıladı “ah sho neden söylemedin” “bak bilseydim” gibi bıd bıdı bişiler dedi. Fakat ikimizde huzursuz olmuştuk. Buna rağmen bunun hakkında tek kelime bile etmedik.

O Cuma sho eve gelmedi. Cumartesi sabahı bir zil sesiyle uyandım. Gelen kazamaydı. Hayatım boyunca bu kadar hakareti bir arada hiç duymadım. İngilizce konuşuyo hırsını alamdığında japonca devam ediyodu. Bir tek kelime bile edemedim. Kendimden nefret ettim. Bana yüklediği anlamdan herkesin bana yüleyebileceği anlamlara kadar, resmi anlamda ağzına geleni söyledi.

Pembe ve sorgusuz yarattığım evreni başıma yıktı.

Sanırım kızlarada bu nedenle anlatmadım. Gerçekçi bir düzleme oturtursam sorgulamaya başlamaktan korktum. o anın tadını kaçırmaktan öyle korktum ki Sho’yu sahiplenemedim bile. Hani sokakata beslediğiniz kediler vardır eve gelirler arada ama kafalarına esince giderler, sizde bilirsiniz acıkınca gelicek. Sonuçta bi kedidir o, hiçbişi soramazsınız. her geldiğinde başını okşayıp beslersiniz onu. Üzerinde düşünmezsiniz bile. İşte Sho da benim kedimdi. Onun gidebileceğini öyle net biliyodum ki onu sahiplenmek bana ürkütücü geliyodu.

İşte kazama o gün bu sebepten oluşan ve benim itinayla saklayıp yok saydığım bütün korkularımı tek tek dışarı çıkarttı ve onlarla oynadı, dalga geçti aşşağıladı ayakları altına alıp çiğnedi. Söylediği hiçbir kelimeyi hatırlamıyorum ama onu dinlerken göz yaşlarımdan onu göremediğimi biliyorum. Japonyada kalmak için bulduğum en muhteşem sebebi benden zorla söküp alıyodu ve daha kötüsü bunda haklı olduğunu düşünüyodum. Zaten Sho ile bi ilişkim hiç olmamıştı. Olamazdı da. Beni böyle parçaladıktan sonra gitti. Bütün hafta sonu ağladım. Sho gelmedi.

Salı akşamı eve geldi yüzünde dev bir gülücükle. Elinde ki bietleri bana doğru sallayıp haber yapmak için New York’a gittiğini, beraber gidelim diye herşeyi ayarladığını büyük bir neşeyle anlattı. Konuşması bittiğinde onay almak için suratıma baktı. Bütün neşesi söndü ne olduğunu sordu. Kazamanın ziyaretini anlattım. Tartışma kaldıramazdım. Kazamanın haklı olduğunu zaten bunun gidebileceği başka bir yol olmadığını söyledim. Bütün neşesi kaçmış bi şekilde “ama gende benimle New York’a gel. son olarak bana bunu yap olurmu?” dedi. Kabul ettim.

Gitmeden yeni dairemi buldum yeni telefon hattı aldım, bana ulaşabileceği bütün her yolu tıkadım ve ona ulaşmamak için her numarasını her adresini sildim. Dönüş biletimi ona söylemeden kendim aldım. Şimdi düşününce bunu nasıl yaptığımı kesinlikle bilmiyorum. Nasıl bir ruh haliydi nasıl bi inanmaydı nasıl bir kendini bile hiçe saymaktı hiçbir fikrim yok. Ama yaptım. O kadar.

Aslında belki bi bakıma iyi bile olduğu söylenebilir. Eğer o süreci yaşamasam asla Sho ile yaşadığımın bir ilişki olduğunu algılyamayacaktım sanırım. ya da Netri Miku ve Celli bi anda can yoldaşım olarak Japonya’ya transfer olmayacaktı.

New York a gittiğimizde beni bi eve götürdü bir haftalık kiralamış. Enteresan geldiydi. Herhalde tanıyan birine rastlamaktan korkmuş olmalı. Böle hoş ama kenar köşe bir yerdeydi ev. Acaip bi yerdi kendimi acaip mutsuz ve kederli hissediyodum. Üstelik 3günlük bi geziydi ve Sho çoğunu iş için dışarda geçiriyodu. Akşam geldiğinde dışarı çıkmak istiyodu ama ben kesinlikle buna karşıydım. Onunla geçirdiğim son dakikaları sokakta tüketmektense yatakta kullanmayı tercih ediodum. ne var yani. Amerika sonuçta. bi ara gider görürüm noolcak.

Son gün akşam dönücektik ama ben biletimi sabaha almıştım. sabah uyandım oldukça sesiz bir şekilde hazırlandım. ben tam çıkarken Sho uyandı. Anlamak istercesine bana bakıyodu. Ama nedensiz bir karalılık bir melodram aşkı vardı içimde. Aslında kızlara söylememle aynı nedenden dolayı gitmekte kararlıydım. Kazama’nın karıştırıp darma duman ettiği beynimde tek bir düşünce vardı. Gitmelisin.

Gitmeliydim. Durmam ona zarar verecekti. Benim hayatım boyunca sahip olduğum en muhteşem şey korkunç (!?!) sonuçlar doğuracaktı. Eğer gidersem dünya kurtulucaktı ben çok fedakar ve muhteşemdim. Dünya kızlarına büyük bir cömertlikle Sho’yu bırakmıştım (!?!?)

Bunu okuyan şahsı muhterem (okadar yazıyom elbet bi gün birisi okuycak) suratından o dalga geçen sırıtmayı sil! biliyorum sende haytın merkezi olduğuna sıklıkla inandın. Bütün her şey senin başına geliomuş gibi hissettin. Bir çocuğun başını okşadığında onun dünyasını aydıntlattığını düşündün. Bir sokak kedisinin başını okşadığında onu mutlu ettiğini düşünüp bundan huzur buldun. İşlerin yokuş aşşağı gittiği her durumda bunu yaşayan tek senmişsin gibi davrandın. Şimdi beni eleştirmeyi kes. ayıp oluyo ama…

Bu arada mükemmel zamanlama diye buna denir sho geldi ihihih. Dur erkekimi karşılayım *salak bi sırıtışla koşarak uzaklaşan sımayli*

ja ne~~

Günlük 17

2011-06-04T16:15:00.000-07:00

13 Aralık 2011 salı 19.30

Ocak başında İstanbula gidiyorum

Yanımda +9 kişilik bi bölükle.

komple arashi, netri, celli, miku ve bu aralar her yerden çıkan shun dan oluşuyo bölük…

Aslında bu benim Nell ve Tina ile çok önceden planladığım tatilim.

Ben istanbula gidicem 1-2 hafta takılıcam, aile ziyaretleri falan. onlar o arada işlerinde olcaklar akşamları görüşcez. Sonrada onlar 2 hafta falan izin alcaklar beraber Tokyo'ya dönücez yani yaklaşık 1 ay kafadan beraber takılıcaz.

Fakat hiç ama hiç hesapta olmayan bi dizi gelişme sonucunda artık peşimde 9 kişilik küçük dev bir kadro mevcut. Ah tabii bunlara ek olarak 7 menajer, 4 kameraman, 1 yönetmen, 3 makyöz, 16 tanede stafta var ekipte.

Evet bildiğiniz İstanbula gidiş kontrolden çıktı.

Herşey geçen hafta televizyon binasındayken oldu.

Ben sho ile kafeteryada bişiler yiyodum. Bunu oldukça uzaktan tanışan iki kibar insanın beraber öğle yemeği yemesi tadında yapıyoduk. O arada sabah beraber hazırladığımız bentoyu yiyoduk ama o ayrı bi konu. Biz yerken sinirle Jun yanımıza geldi sandalyeyi çekip pis pis bana bakmaya başladı. Biraz dehşetle buna baktım ve;

“ne var be ne bakıyosun dik dik suratıma” dedim

Jun derin bi nefes aldı. Sandalyeye ters oturmuştu.

“senin şu arkadaşın varya..”

“hangisi.. nerdeyse tüm arkadaş kadrom burda da”

“miku”

“ha! tamam. Nooldu?”

“beni çıldırtıcak gerçekten çıldırmam an meselesi”

“iyi de niye onunla konuşmuyosun?”

“anlamıyo ki!!”

“nasıl anlamıyo”

“japonca anlamıyo”

“miku mu?”

“bak zaten sinirliyim asabmı bozma!!”

“yalın cümleler kurarsan anlar ya. hem bu kadar sıkıntı yaratıyosa tercüman dan yardım alsana”

“sorun o değil ki be!!”

“haa! ne ki?”

“sürekli ama sürekli eleştiriyo dayanamıyorum artık”

Bi an kendimi kaybetmişim öyle güldüm ki anlatamam. biraz kendime gelince jun’a pis pis sırıttım;

“bacak bacak üstüne atma, atıcaksanda öyle atma, kıvırtma kollarını indir saçını öyle toplama, ay sen ruj mu sürüyosun, dur ben shun la kaynaşiim daha iyi…”

Ben konuşurken jun hem sinirleniyo hemde gülesi geliodu belliydi. Sho ise kopmuştu karşımda.

“ee ne söylüyo biliyorum bana onu nasıl durdurucam onu söyle!!” dedi ve bentomda ki onigirilerden birini aldı.

Tam o sırada arkadan sıtma görmemiş bir ses, tüm kafeteryada yankılanan bir gümbürtüyle;

“SEN… SENİ ADİ KADIN!!”

Üçümüzde sese yöneldik. Nino saçı başı dağılmış bi biçimde yanımıza doğru hızla geliyodu.

“senin o arkadaşın var ya…. Ne demeye bütün arkadaşlarını başımıza topladın ki? Onları kontrol etmeyi öğrenmelisin!!!!!!”

Sho önce ki gülmesinin izlerini hala kaybetmemiş bi merakla sordu;

“nooldu ki?”

“senin bu…”bi an durakladı yutkundu. muhtemelen azından kaçmaması gereken kelimeyi yuttu ve devam etti “…arkadaşın varya hani onun ülkesinden ihrac ettiği şu uzun,” burda sesi iyice kısılmış ve yanpiri bi gülüşle “hoş” sonra sesi gene yükseltip “ve sinir bozucu arkadaşı var ya hani… ben onu döverim!!”

Nino’ya baktım;

“ne yaptı ki?”

“tam 4 kez ‘sana bi oyun vercem ama önce bi yemek yiyelim’ bahanesiyle kandırıp yemek faturasını bana kilitledi!!!”

Ve 3 ümüz koptuk…

Nino gülmesine engel olmaya çalışarak;

“ortada komik bi durum yok gülmesenize be!!”

Biz kıkırdaşırken bi anda Nino’nun arkasından doğru Ohno çıktı ortaya. Direk masaya yöneldi hiç birimize bakmadan direk bentolara bakıyodu. Sonra benim önümdekinde sabitlendi. kafasını kaldırıp suratıma baktı. Soru sorar bir ifadeyle;

“onigiri?”

“buyur, buyur”

Bi anda çocuk gibi bi gülümsemeyle 2. Onigirimide o aldı

Nino yan gözle son kalan 2 onigirime baktı sora Sho’nun hala yemediği 4 onigiriye. hiçbir kelime etmeden Sho’nun onigirilerinden birini aldı. Sho elinden oyuncağı alımış çocuk gibi Nino’nun suratına bakıyodu. Nino kayıtsız ve ukala bi ifadeyle onigiriden bi ısırık aldı. Bi yandan ağzında onigiriyi gevelerken öbür taraftan Sho’ya doğru

“itadakimasu” dedi

Tam o sırada Ohno suratıma baktı tekrar “oi!”

“noooolduuu?” bu benden çıkan ‘noooldu’,‘gene kim naaptı’ havasında bi ‘noooldu’ydu

“senin şu arkadaş hani turuncu olan…. Benden yoko’nun numarasını istedi… bende verdim… ama iyi mi yaptım bilemedim? Ters bişi yapmaz dimi?”

“eh! Hadi ya! eaheah ehm! Ee iyiymiş.. yok herhalde yapmaz yani aslında celli bu bilemedim ama yoko bunun için sana kızmaz ya. endişelenme sen. kızarsada yolla bana döverim ben onu.”

Ohno dışındaki diğer 3’ü kıkırdadılar. Ohno'ysa yemeğine (yemeğime) geri dönmüştü. tam o sırada aceleci admılarla miku yanımızda bitti. elleri belinde jun’a bakarak;

“nereye kayboldun sen? 2 dakkaya geliyorum diyip bi gittin gidiş o gidiş. ağaç olduk aşşağıda”

Jun bana baktı derin bi nefes verdi;

“niye Shun canını sıktı dimi. her yaptığına laf edebileceğin türde bi adam değil?”

Miku buna şöyle bi yanpiri baktı sonra bana baktı

“ben gün geçtikçe daha çok seviyorum bu adamı naapcaz?” dedi türkçe

“o zaman rahat bırak garibi. içi şişmiş len çocuğun”dedim türkçe

Masanın geri kalan 4’ü anlamaya çalışarak bize baktı bizde sırıttık. Tam o sırada arkamdan bi el bentoma uzanıp son 2 onigirimden birini aldı ve;

“evet çok sıkma kızım adamı. yazık oda bi insan sonuçta” dedi japonca. konuşan Netriydi.

“sen hiç konuşma Nino’ya tam 4 yemeklik oyun borçluymuşsun”

Netri gözlerini kıstı suratıda pis bi ifadeyle sırıtarak ve Nino’ya doğru bağırarak;

“CİMRİİİİİİİİİ! İSPİYONCUUUUU! PİSLİİİİİKKK!”dedi

O sırada miku benim bento ya odaklanmıştı. Gözlerini şaşılaştırıp;

“onigiri, suf onigirisi, tuzlu dimi bu, bide bol mazemeli dimiğğğ?”

Ben biraz son onigirimide kaybetçek olmanın hüznüyle;

“evet” dedim “al hadi al”

O sırada Sho kendi bentosunu uzattı;

“lütfen burdan al” dedi

Miku sırıtarak; “shooo saooll “ dedi. Onigiriyi alıp bana baktıi bıyık altından “bunuda sen yaptın dimi?” diye sordu. Bende şebek şebek sho’ya bakarak “hai!” dedim. Sho daha bentoyu yerine koymadan bir el uzanıp bi onigiri aldı. Bi yandan da bağırarak konuşuyodu bu elin sahibi olan Aiba;

“vuaaa herkes burdaymış onigiri partisimi var.”

Sho bentosunu iyice önüne çekip koyarken aibaya baktı ters ters ve;

“yoktu aslında” dedi.

O sırada Shun geldi yanında da Celli. İkisi aynı anda;

“aa ne yiyoruz?” dedi kimse bunlara cevap vermiyo herkes kendi arasında konuşuyodu.tek Ohno onlara eşlik etmiyordu. o daha çok bentomun kalanını bitirmeye odaklanmıştı.

Sho ile birbirimize baktık derin bir nefes verip son kalan onigirileri bunlara uzattık. İkisde kocaman gülümsemelerle bunları kabul ettiler. Ortamda herkes bişiler söylüyodu. içicek bişiler aldılar içildi falan. Sonra bi anda geldikleri hızla hepsi masanın etrafından kayboldu.

Sho ve ben yağmalanmış masamıza kederle baktık. sonra aynı kederle birbirimize baktık;

“gochisousama deshita” (bildiğin afiyet olsun)

Sho derin bi nefes verdi kaplarını topladı. Sonra kalkmadan bana baktı;

“sen bişi söyliycektin?”

“ha şey ben 3 hafta kadar İstanbula gitcem de yılbaşından sonra. Onu söyliycektim.”

“ha! Umh tamam. Sorun değil… şu büyük tatil planı öylemi?”

“evet”

“kışın ortasında çok anlamlı olmamış ama neyse”

“olsun yazın gene giderim iş mi?

“ohh gez tabi”

“diyene bak lan işin gezmek zaten”

İkimizde kıkırdaşıp işlerimizin başına döndük

Fakat ne olduysa işte o arada oldu

Biz yemek yemeye debelenirken Takuma-san yan masada bi kaç yapımcıyla oturmaktaymış. Bizim şamataya bi süre sonra kayıtsız kalammışlar. Baya bi eylenmişler.

Tabii o arada benim kaçırdığım daha neler oldu kim bilir okadar çok konuşuluyodu ki takip bile edemdim di o ara.

Bunlar bize gülerken Takuma-san da bizim Türk olduğumuzu falan anlatmış. kendine göre bazı “küçük” ayrıntıları atlamış. bu yapımcılardan biri de demiş ki “İstanbula bu ekibin gittiğini düşünsenize ne eylenceli olurdu”. Arashi ekibi, jun’un dizi ekibiyle ve başrol kızının arkadaşlarıyla istanbulda. O sırada konu ilerlemiş ve durum yukarda yazdığım hali almış. şimdi bu zımbırtı için bi koştumaca başladı. Fotoraf çekimleri falan olcakmış.bide olayla ilgili basılı kısım direk benim kontrolüme verilcekmiş kabuslardayım.

Bir tatil itinayla nasıl mahvedilir örneğini veriyoruz.

Mikuların dizi şubat ortasında gösterime giricek.ilk 5 bölümün çekimler tamamlansın diye hızlandılar. Hepimizde bi telaş bi hız. Oysa ben sadece tatil yapıcaktım. Hay bide üstelik. Bütün bu saçmalığı Nell ve Tina ye anlatmak var. Of ki ne of

Ah bide bütün bunlar yetmiyomuş gibi Sho’ya söz verdim noel de ailesiyle olucaz. “Bir türk ve 5 japon neden noel kutlar?” adlı soru yu Sho'ya yöneltmek istiyorum ama dinleyesim yok. ondan yutmayı seçiyorum -_-

İçim daraldı

Bir isteğim olacaktı

2011-06-01T06:40:00.000-07:00

Burayı takip eden 4 kişi ve ara sıra uğradığını düşündüğüm 2-3 kişi (eğer es kaza yoludüşüp ne dio bu kız diyip sonrada sevabına yardım etmek isterseniz onada kapım açık ^^) sizlerden bir isteğim olacak. belki çok manalı gelmeye bilir ama gerçekten tam şu anda en uygun an o nedenle (hemen sıkılıp gitmeyein ya bi sözümü bitireyim önce ^^) alttaki alıntı yı bir okuyun önce

"Dizi Yayınlatmayı Deneyelim

Türkiye'de çok sonradan başlamasına rağmen Kore severlik, Japon severliğin önüne geçti.Kore'nin sevilmesin sorun değil.Ama Kore severler neredeyse Koreli grup getirtecek Türkiye'ye, bizde çıt yok.

Kore'nin daha çok sevilmesinin ilk sebebinin Türklerin uzun duygusal sahneleri sevmesi olduğunu düşünüyorum. Japonlar genelde sürünen aşk hikayeleri gibi şeyler yapmıyor(ben de duyguları süründürmemelerini seviyorum)

İkincisi kesinlikle hiç J-drama yayınlanmamış olması.J-drama Türklere daha az hitap ediyor olsa da muhakkak bi kitlesi olacaktır.Yeterki bir kez seyretsinler J-drama.

Önce TRT'ye gidip konuşmayı düşündüm.Ablam "işin mi yok", "manyak mısın" gibi laflar etti.Sonra da "mail at" dedi.Ablam bi ara TRT'de çalışmıştı.Doğrusu bi an sırf dizi yayınlatmak için Trt'de işe girmeyi istedim.Neyse... mail atabiliriz.Ciddiyetle ve büyük anlamlar yükleyerek J-drama yayınlanmasını istersek belki sonuç alabiliriz.Mail sonuç vermezse iş adamı ciddiyetiyle TRT'ye bu konuyu görüşmeye gidebilirim.Öncesinde atılan mailler, o görüşme sırasında olumlu etki yapar diye düşünüyorum.

Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?

Kanalların İletişim Adresleri:

TRT: aktifhat@trt.net.tr
Kanal D: izleyicitemsilcisi@kanald.com.tr
Star TV: bizeyazin@startv.com.tr / izleyicitemsilcisi@startv.com.tr
CNBC-E: izleyici@cnbce.com"

demiş japan-fans'ta ki arkadaşım. söylediklerine katılmaktayım. herkes burun kıvırsada aslında gayet umut veren insana çalışma yaşama enerjisi veren yapımlar J-dramalar. bizim arabesk ruhumuza hitap etmiyo belki ama genede izlemeden anlayamazsınız ^^.

işte benim ricam da üstteki alıntıyla aynı eğer üşenmezseniz eliniz değmişken en azından TRT'ye bir mail atabilirmisiniz ^^

söz veriyorum size dizi tanıtımı bile yaparım. (hem ben BigBang buraya gelsin konserine gideyim de istiyorum. hadi be hacı be noolur be....

daha fazla yağ çekemem idare ediverin bununla ^^

Tengoku ni Ichiban Chikai Otoko (cennete en yakın adam)

2011-05-23T15:57:00.000-07:00

"nedenini anlayamadığım bir şekilde inatla kimsenin çevirmediği
ve benim sonunda "eh banane be meraktan çatlamaktan iyidir" diyerek izlemeye başladığım
Tengoku ni Ichiban Chikai Otoko 2 'nin 10. bölümünü taze bitirdim
2 bölüm daha var
fakat nasıl ağladım bu bölüm
pek çok şeye bir arada ağladım ondan yazayım dedim
konunun getirdiği bi ağlama vardı ama en önemlisi
Sho için ağladım

çok kez çocukluk videolarını falan izlemişliğim vardı
fakat hiç biri beni böyle sarsmamıştı...

bi kere sormak istiyorum Sho naaptın lan o çocuğa, neresinden tutup öldürdün
bıraksaydın keratayı oyuncu olurmuş ki o
hatta efsane bişi bile olurmuş
oyunculuk falan zamanla iyileşen şeylerdir benim bildiğim,
zamanla kötüleşmez!
insan ilk dizisinde bu denli iyi oynayıp sonradan salmaz saçma...
ki o sıralar üniversite ve Arashi'yi beraber götürüyodun...
şimdi oyunculuğa daha çok konsantre olabilirsin..din...
demek sarmadı...
yazık lan harcamışın gül gibi yeteneği
hoş quiz show'da baya baya yakındın burdaki oyunculuğuna...
tabii senaryo seçimi kötü
yönetmense "aman oynamasada reyting alaırız ne kascam" hissiyatında olunca
ortaya bi kabachi çıkıyo demek..
yazık nasıl içlendim izlerken... nasıl kendini vererek yaşayarak oynamışsın.
bi yerde, bi an "lan acaba bildiği bi durum mu bu" diye düşündüm
sonra dedim imkanı yok hayatı boyunca böyle bişi yaşamamıştır.

sonra herkesin gözü önünde gelişen ergenliğini düşünüp bide ona üzüldüm
(bu konuda bütün johnny çocuklarına üzülüyorum aslında)
hepimizin en sikko olan ve hafızamızda bile olmasını istemediğimiz dönemi
kameralar karşısında ve birsürü beklentinin içinde geçirmek acı koymuştur.
üstelik sen para için de yapmıyodun...
ne tür bi acı vardı o dönemde içinde, ne demeye bu yolu seçtin acaba?

bide yaşlanıyo oluşumuza üzüldüm.
şu son 2 senede nasıl hızla çötüğünü görüşüme yandım
yavaş yavaş yorulduğunu hissedişime yandım.
sonrada kendimin büyüyüşüne yandım.
bekleyişime...

bide bunları düşünürken içimin yanmasına
ve bunu sadece yastığıma sarılarak dindirebiliyo olmama
sana sarılmak istedim
saçının ne koktuğunu merak ettim
avucunun içi yumuşakmı yoksa sertmi diye merak ettim
parmakların göründükleri kadar uzunmu merak etim
yanına nasıl kokuyorsun, tenin nasıl kokuyor merak ettim
yaşlandığını belirten çizgileri makyajsız görmek istedim
bide konuşmak istedim sohbet etmek aynı dili konuşabilmek istedim
(MFÖ'nün "istedim" diye şarkısı vardı onu dinlemek istedim)

ben bunları 10 sene önce çok daha yakınımda birinde de merak ettiydim
sonra çok canım yandıydı
bidaha merak etmek istemedim
yok saydım
3 senedir sen ve Arashi sıçtınız azıma
ve siz bana bunu yaparken o kadar mutlu oldum ki....
şu halime bak 26 yaşındayım yakında 27 olucam

okuyana hüzünlü gelebilir bu yazdıklarım
ama içinde sadece göz yaşı var hüzün yakın bile değil.
mutluyum çok hemde çok
nedensizce
acı çekmiyorum
sana, size bakarken, sizleri düşünürken acı hissetmeme imkan yok
bana sunduğunuz dünya öyle güzel ki
içinde acıya yer yok
en fazla beraber acı çekermişiz gibi geliyo,
sen, Arashi ve tüm dünyadaki hayranlar beraberce
depremde olduğu gibi...

eğer herşey bir oyunun parçasıysa varsın olsun
eğer gösterdiğin adam değilsen umrumda bile değil
ben sizin sayenizde aptalcasına mutlu hatunlar diyarındayım tam 3 senedir
çok ama çok ama çok teşşekkürler...
şimdi izninle özenle yeteneğini öldürdüğün o çocuğu ve matsu-nii'yi biraz daha izlemek istiyorum

not: ön izleme yapınca fark ettim ohaa amma yazmışım lan.... "

not2: oppamania da yazıdığımın kopyala yapıştırıdır iki kez aynı şeyi yazmadım sadece burda da olsun istedim ^^

"Arashi Mannequin 5 Bahar Tatili SP" sonuçlar -_-!

2011-04-04T12:01:00.000-07:00

üstte görülen kimin hangi kıyafeti giydiği olmakta

sho ruh hastası Verbal'ı taklit etmiş hiç o ucubenin resmini bloga koyasım yok merak eden varsa adını yazsın google'a baksın kimmiş -_-! Verbal düşsün kafana emi!! hoş o kaskla bişi olmaz kafana ya neyse -_-!

Ohno kıyafetini seçmeden önce çizmiş ne seçiceğini. ^^ salak sevimli. bir de saçını kestirmiş, çok sevdim bu halini ^^

Aiba daha önceki 2SP de olduğu gibi gene 4. olmamak için daha olgun bi kıyafet seçmiş miş ^^ ama ayakkabılara kadar dayanabilmiş galiba

Jun da beni hayretlere düşüren bir öz güven eksikliğiyle bir dükkan mankeninin üstünde ne varsa aynen almış. pardon ayakkabılar ve gözlükleri kendi seçmiş aeheaheaheah

ve efsane insan Nino. herzaman rahat ve şık kıyafetler seçen bu karakter bu sefer kesinlikle tam bir çakallık örneği sergileyip diğer 4'ü ne seçtiyseonları birleştirmiş. Sho'nun montu ve ayakkabılarının farklı renkleri, Jun'un yeleği ve pantalonu, Aiba'nın hırkası, Ohno'nun gömleği (bide siyah gravat oda Aiba'nın gravatın siyah olanı ^^) hepsi bi arada gerçekten harika olmuş. ne demiş atalarımız "işi bilicen işe gitmiycen" (bunu söyleyen Nino'yla tanışıyo olabilir)

bu "kimin ne giydiğine akıl sır ermeyen SP"nin, sonuçları ise gayet tehmin edilebilir oldu benim için.
toplamda 304.348 oy verilmiş. sıralamda aşşağıdaki gibi olmuştur ^^

sonrada Sho 5. olma cezasını almak için fotoraf çekimine gitti 5. olduğu salakça bir pozla 1 ay boyunca bu kıyafetleri aldıkları alışveriş merkezinin ön cepesindeki dev ilan panosunda poster olarak asılcak ^^ daha önce ki iki SP de ceza olarak tüm şehri dolanan bir kamyona basıyolardı resmi bu kez daha insaflı olmuşlar sanki ^^ alttaki poster resmi değil ama görünce iyi güldüm ^^

ama son olarak bi resim varki bu resimleri koyarken gördüm daha önce ekran kesiti yapmışım koymazsam çatlarım

böyle bi Sho da var yani yannışlık olmasın die (khaarrr nası bi güzeliktir yaaa T-T)

Günlük 16

2011-04-03T15:04:00.001-07:00

04 Aralık 2011 Pazar 06.20

Akşam 12 gibi yattım sho arkadaşlarıyla olucağı için geç gelicekti biliyodum. O nedenle sallamadım pek neyse bi ara bi sesle uyanım baktım sokak kapısı kapandı dedim geldi. baktım saat 3 buçuk. Mutfak tarafından bi tıngırtı geldi. Fakat o daha bitmeden kapıtarafındanda bi tıngırtı geldi. Tamam evim düdük kadar ama ancak süpermen bu denli hızlıca ayrı mekanlardan aynı anda ses getirir.

Kafamı mutfak tarafına doğru çevirdim gözlerimi çok açmadan bi baktım. Mutfakta bişi duruyodu bi tırstım. Duranın sho olmadığı barizdi zira bu kişi sho’nun nerdeyse iki katı kadardı. Dedim “sıçtım eve hırsız girdi.. de mutfak ne alaka” sonra bide kapıya baktım. Kapının girişinde sho yerde oturuyodu her halinden sarhoş olduğu belliydi boş boş mutfakta ki şeye bakıyodu bi yandanda parmaklarıyla dudağını tutuyodu. Yatakta oturup mutfağa doğru baktım loş ışığa gözüm alışınca öncekindende büyük şoka girdim.

Mutfakta 1.85 boylarında taş gibi bir zenci bi hatun duruyodu. Altında kısacık bi şort vardı içeri dizinin altına kadar olan çizmeleriyle girmişti. afro saçlarının arasından kafasına taktığı fosforlu pembe bant zorlukla seçiliyodu. Bildiğin benim boyum kadar bacağı vardı nerdeyse.

Sho’nun yanına gidip kadının kim olduğunu sordum. Bi arkadaşının arkadaşıymış. onu kaldığı yere bırakmayı teklif etmiş. Hatun kalcak yeri olmadığını söylemiş ama arabada.

Sho da onu buraya getirmiş. Zaten kafa güzel. Neyse bende bişi diyemedim öyle bi müddet baktık zenci ablaya.

Kimdir necidir bilmediğimiz manken kıvamındaki zenci ablaya bizim yatağı verdim. sho ve bana yere futon serdim. Sho da hatun da sızdılar fakat ben gerginlikten uyuyamadım.

Neyse ama çok uykum var sanırım uyuycam….

15.56

Uyandığımda mutfak tarafından sesler geliyodu. Gözlerimi fafifçe araladım benim bulunduğum yerden sho’nun tezgahın üzerine oturduğunu görebiliyodum. kızda karşısındaydı konuşuyolardı. Gözümü tekrara kapadım ve dinlemeye başladım. Kız gayettemiz bir japoncayla konuşuyodu;

“ amma kıvırdın lafı kaç kez daha diycem nasıl uyuduğunuzu gördüm sadece arkadaş olduğunuza inanmıyorum.”

“uykuda insan kendini kontrol edemez”

“nasıl edemez yalana bak. okadar rahattınız ki. eğer hakkaten sadece arkadaşsanız ozaman bu sizin kendi salaklığınız. Ayrıca eve anahtarla girdin.evde herşey iki kişilik eğer sen bu kızla birlikte değilsen ozaman hatunun bi sevgilisi var. ki bu da hoş değil. Başka biriyle birlikte olan birinin neden sende anahtarı var?”

Kısa bi sesizlik ve yenilmiş Sho sesi

“tamam sustum”

“afferim benim çocuğuma. Ee şimdi ozaman söyle bakalım ona aşıkmısın? yoksa yani bilirsin…”

Sho’nun yüzündeki mimiği öyle merak ettim ki gözüm açıldı bi anda. Sho ile göz göze geldik hatun hala buna bakıyodu. Sho hiç bişi yokmuş gibi ona döndü.soğuk buz gibi bir sesle ve suratla;

“Onu seviyorum, onunla vakit geçirmeyi ,onunla hiç bir şey yapmamayı seviyorum. Ama buna aşk diyemem aşk nedir hiç bi fikrim yok. hayatımda hiç hissetmedim. o duygudan arınmışımdır belki.”

Başımdan aşşağı dökülen kaynar suyu hissettim. Benim Kazamaya söylediklerim. kelimesi kelimesine. yattığım yerde nefesim kesildi.

Hatun buna baktı;

“haklısın aşk büyük bi kelime. sonuçta aşık diyebileceğimiz insanlar bunu çok tutkusal yaşıyo. mantıklı insan işi değil aşk. Deminden beri kıvırdığın yalanları düşününce bu kadar mantıkla aşık olman zor zaten. fakat içten ve derince sevebilirsin. Sabah uyandığımda gördüğüm gibi.”

Sho kızın saçmaladığını söyleyeceğini falan düşünmüş olmalı ki şaşalamıştı o şaşkınlıkla;

“sabah ne gördün ki?”

“salak salak ona bakıp saçlarını okşuyodun. uyandığımdan beri seni ondan sıkıştırıyorum” dedi kıkırdayarak. sonrada tuvalete gitti.

Diklenip yerde oturdum.

“Sho-cchi özür dilerim o lafların seni incitebileceğini düşünmedim. hoş duyduğunu bile bilmiyodum. ama ben hatuna tümüyle katılıyorum. Demek istediğim aynen oydu seni kırmak istemedim”

“az önceye kadar baya içerlemiştim.. ama sanırım demin geçti”

“seni seviyorum ama şu tutkularını takip eden ve fırtınalı şeyler yaşayan insanlardan asla olmayacağım. Zira istemiyorum. Ben sakin suların insanıyım. Seni severken aklım ya da beynim yokmuş gibi davranmak istemiyorum.”

“anladım. ama şimdi anladım. Özür dilerim. gelip sana sormayı istiyodum, ama çok erkendi.”

“sorun değil. Bu arada bu hatunu sevdim”

“bende”

“sen sevme ben senin yerinede severim.”

“salak”

Neyse hatun la biraz daha lafladık kendisi yarı japon yarı afroamerikan bi manken miş. Çok konuşmadık kısa sürede evine gitti.

“sho-cchi sanırım kısmetine engel oldum”

“nasıl”

“hatunun burda evi varsa demek dün akşam için başka planları vardı ama benim varlığım planlarını bozdu. Hem galiba sanırım kapıda senide öpmüş dün gece.”

“eh! Olabilir. Ama bunu böyle söylemesen çok huzursuz edici”

“sorun değil. Alışmış gibi yapıyorum belki bünyem yer. Sonuçta ne ilk ne de son olacak. ikimizde biliyoruz dimi.”

“özür dilerim”

“saçmalama senin işin bu. yapılıabilinecek hiç bişi yok.”

Neyse birazdan film izlicez bende gidip bişiler hazırliim artık…

Günlük 15

2011-03-30T08:15:00.001-07:00

2 aralık 2011 Cuma 23.54

Düşününce hala ellerim titriyo. neyse yazmazsam rahatlayamıyacağımı biliyorum o nedenle yazmalıyım…

Bugün sabahtan celli ile konuştum. o döndüğünden beri bi türlü görüşemedik. miku’nun diziyide kutlayalım istedik, bu nedenle öğlen beraber yeriz dedik. Fakat benim işe gitmem gerektiği için fujiTV’nin kafeteryasında buluşalım dedik.

Ben kafeteryaya gittim. Kısa süre sonra celli geldi. O geldikten kısa bir süre sonra Kazama kocaman bir sırıtmayla yanımıza geldi. Ne yatığımızı falan sordu bende yemek yiyoruz dedim, elimden geldiğince sevgi dolu bir ifadeyle. Biraz daha konuştu bu. bizde anlattık mikuyu beklediğimizi falan söyledik. Tam o sırada miku aradı gecikeceğini ama kahveye kesin yetişeceğini söyledi. Kazama oldukça anlayışlı bir ifadeyle yanımızdan ayrıldı ve yemekten sonra Arashi’nin odasına gidersek daha rahat edeceğimizi söyledi. Celli bunu oldukça büyük bir zevkle onayladı. Bende doğal olarak kabul ettim.

Yemekten sonra aşşağı indik. Odaya girdiğmizde miku aradı ‘ben geliyorum kahveleri alın’ dedi. Cellide bunun üzerine kafeteryadan kahve almaya gitti.

Arashi’nin soyunma odasında yalnız başıma kalmıştım aslında baya hoş bi histi. Ben ufak ufak etrafa bakınmaya başladım baya baya dalmıştım. bir süre sonra birinin omzuma dokunmasıyla irkildim. Arkamı döndüm, Kazama karşımdaydı. Kazama yavaş yavaş üstüme gelmeye başladı, suratında ürkütücü bir ifade vardı. Gayet sesiz bir biçimde bi kaç adım geri attım.

“kazama-san iyimisin?”

Bi anda üstüme doğru atıldı. Şaşırdım afalladım ben kollarından sıyrılmaya çabalarken beni öptü. Ya da yaladı tam emin değilim.

Bi anda bütün sinirlerim gerildi;

“naaptığını sanıyosun be adam”

“senin hakettiğin gibi davranıyorum”

“o nedemek be”

“ne yani Sho ya aşık mısın? güldürme beni emin ol sorun paraysa bende de bolca var”

Suratıma yerleşen tiksinti ifadesinden kurtulamıyodum öyle kızmıştım ki bildiğin bütün tüylerim diken diken olmuştu. Dişlerimi sıkmaktan üst dişlerim alt çenemden çıkmak üzereydi.

“bu mudur senin hayat görüşün, bu mudur senin kişiliğin?

Ne yani eğer aşık değilsem bu yaptığın normal bi durum mu olucak?

Bana hiç öyle bakma senin saçmalıklarından bıktım artık.

Ne bilmek istiyosun? söylediklerim neden seni tatmin etmiyo?

Evet

Ben hiç aşık olmadım ne demek olduğu hakkında hiç bi fikrim yok”

“yani onu sevmiyosun”

“seni… seni… seni… adi herif bumudur bilmek istediğin? üzgünüm ama onu seviyorum! Hem sevgiden kastın nedir senin? bunu sana japonca açıklamamı beklemen bile yeteri kadar haince. Onu seviyorum onunla vakit geçirmeyi onunla hiç bir şey yapmamayı seviyorum. Ama buna aşk diyemem aşk nedir hiç bi fikrim yok! hayatımda hiç hissetmedim! o duygudan arınmışımdır belki! Belkide hissettim ama tanımlayamıyorum!! ne olursa olsun, Ne hissedersem hissedeyim senin beni bunun için yargılamaya hakkın yok.bana böyle davranmayada hakkın yok !!bana öyle bakmayı kes ve benden uzakdur”

Kazama yanıma yaklaştı ben öfke patlamamın en uç köşesindeyken beni gene öptü. Yapabileceği en yanlış hamleydi. kulağının üstüne çaktım yumruğu!! tiksintiyle suratına baktım;

“napıyosun sen geri zekalı! Elindeki tüm kartlar tükendi dimi? artık yapabildiğin tek şey bu! beni öptün diye bi anda tüm rotamı mı değişicem?? evli bi adamın beni öpmesi, hele tüm kalbimle tiksindiğim senin!! bana bişimi ifade edicek bu?? allhım nasıl ucuz pembe roman taktikleri uyguluyosun! nasıl ucuz bi herifsin sen ya! nasıl olurda senin söylediklerin bu adamı ileri götürür anlamıyorum!?! İşin sırrı heralde bu konulara hiç girmiyo oluşunuz! Ucuzsun”

öyle çok bağırıyodum ki sesim kendi içimde çınlıyodu kulaklarım uğulduyo ağzımdan tükürükler çıkıyodu. Aylardır yaptığı herşey gümbürtü eşliğinde ağzımdan çıkıyodu okadar. bütün makul olma çabalarım, bütün boyun eymeye hazırlığım, kırılan bütün ümitlerim. Sho ya baktığımda bile üzerimde oluşan gölgesi herşey patlayı vermişti. Sonuçta asla sabırlı, sakin biri olamadım ve kazama için tüm sınırımı kullandım.

“üçkağıtçı pislik! gittikçe elin pisleşio dimi!! bitiremiyceksin bu saçmalığı! haklı çıkana kadar ya da istediğini alana kadar durmicaksın!!!” bi yandan da vurmaya başlamıştım sinirlenince çok pis gözüm döner bi anda buldozere dönebilirim.

Bi anda birinin beni tutuğunu hissettim. tüm gücümle kurtulmaya çalışıodum. Aslında işin garibi böyle durumlarda öfkeden algım kapanır, fakat bu kez farklıydı. herşeyi ağır çekimdeymişçesine net hissedip, görebiliyodum. Saniyeler saatmiş gibi bir hızla akıyodu. bi anda kafamın arkasında tanıdık ve huzur veren bi fısıltı duydum;

“yeter, tamam, sakin ol,”

Yavaşladım. beni kavrayan sho’ydu ne görüp duyduğunu bilmiyodum. ama beni tutması, sesi, nefesinin verdiği sıcaklık kendimi güvende hissetmemi sağlamıştı saldırmayı kestim. Öfkeden ağlıyodum ve göz yaşlarım görüşümü bozuyodu fakat avımın etrafında diğer grup elemanlarınıda seçebildim. Sonrada odaya doluşmuş başka insanları. Matsu kapıyı kapattı. herşey hala ağır çekimdeydi. Yere çöktüm sho’nunda benimle oturduğunu hissettim sadece etrafa bakıp ağlıyodum. aslında ağlamakta denemez yüzüme yapışan sabit öfke ifadesi ve önlenemez göz yaşı akışı gibi bişidi. Sho’nun sesi gittikçe daha belirginleşiyordu kafamda “tamam, geçti, sakin ol artık” onun sesi belirginleştikçe ifadem yumuşuyodu.

Bi anda önümde bir bardak su belirdi. getiren ohno’ydu. şaşkın ve mahsum bir ifadeyle bana bakıyordu. tam arkasından celli’nin endişeyle bana baktığını fark ettim. Az ilerde miku’nun junla bağırıştığını gördüm. Jun kazama’nın kanayan burnu için buz veriyo, Miku da bunun yaptığı için ona söyleniyodu. fakat algımın dumur noktası netri’ni odanın bi köşesinede bacak bacak üstüne atmış ninoyla sigara içiyo olmasıydı.

O ne ara geldi onu merak etmeye başladım. bi anda bütün dikkatim dağıldı. gözlerimi silip burnumu çekiştiriken netriyle göz göze geldik bağırdığım için çatallaşmış ve kısılmış sesimle;

“sen ne ara geldin be?”

“üç gün oluyo sanırım”

“lan!!”

“sana intikamımız acı olur dedik dimi!!”

“ama…” netri lafı ağzıma tıkadı

“bunu konuşmanın ne yeri ne de zamanı. önce bi kendine gelde sonra hesap sorarsın. ve ağzının payını alırsın”

Ohno’nun getirdiği suyu içtim. sho ve celli beni yerden kaldırdı. tekli koltuklardan birine oturdum. dünya şu anda normal hızına dönmüştü. Fakat işin komik yanı, şu anda delicesine gülmek istiyodum.

Celii koltuğun kenarına oturmuş saçlarımı okuşuyodu. Ohno yanda ki koltuğun kolçağına oturmuş kazamaya bakmaktaydı.kazama 3lü koltukta oturmuş kafasını koltuğun arkasına dayamıştı, jun onun suratına buz tutuyo bi yandan da haala mikuyla tartışıyodu. Aiba koltuğun arkasında dikilmiş pispis kazamaya bakmaktaydı. sho elimi tutmuştu. dudakları çizgi halindeydi ve kazamayı süzüp duruyodu.

Nino ve Netri’yse herkesi süze süze sigara içmeye devam ediyolardı. Ve ben gülmek istiyodum. delicesine. Elimi sho’nun avucundan çaktim ve koltukta bağdaş kurdum. çıkarabildiğim en sakin ve rahat sesimle;

“özürdilerim! Bu kadar aşırı bir tepki vermemeliydim ama kontrolümü kaybettim”

Miku sert sert suratıma baktı;

“özür dilemesi gereken sen değilsin!!”

Bi yandan da kazamanın suratının ortasındaki buza vurmaya çalışıyodu matsuda onu durduruyodu. İkiside ciddi bir halde bunu yapıyo olsalarda oyun oynamakla cilveleşmek arası bi halleri vardı. Sette baya kaynaşmışlar anlaşılan.

Sonra celliye dönüp “ne kadarından itibaren herkes burdaydı” diye sordum.

Celli odadan çıkkıp kahveler elinde odaya yaklaştığı sırada kazama’nın odaya girdiğini görmüş. Hemen uygun bir noktada da sho’nun ona baktığını.

sho odaya girmeden celli de onun yanına varmış. Kapıda celli benim odada olduğumu söylemiş sho da sırıtıp “ozaman biran önce içeri girelim onlar birbirini parçalamadan” diyip gülmüş.

ikisi birden kapıya yaklaştıklarında kapının aralık olduğunu görmüşler ve içerden ses gelmeyince biraz kapıda dumuşlar. bi an da kazamanın üstüme ilk geldiği zamanı görmüşler. benim gayet metanetli davrandığım sıralarda yani. sonra kazama sho’yla göz göze gelmiş ve kazama o anda ilk kez beni öpmüş.

bu ikisi donup kalmış. sho geri adım attığı sırada cell bunu yakasından tutup kapıya yaklaştırmış.

tam o sırada diğer gurp elemanları ve miku, netri ikilisi gelmiş. ve o sırada benim ilk geri çekilip patlama kısmı gelmiş. yani olayı başından beri görmüş oluyolar.

Cell olayı benim halletmem gerektiği inancıyla shoyu tutmuş. Ama kazama’nın ikinci kez öpme atağına da sho’ya bakıp geçtiğinde ve ben kotrolü tümüyle kaybedince hepsi içeri dalmış

bu arada Kazama’nın kendimin dağattığını düşündüğüm suratını da aslında sho beni sakinleştiriken netri dağıtmış.ben göz yaşından ortalığı görmez ken ve aibayla matsu kazamayı uzaklaştırıken netri ikisinin üzerinden gerilip gömmüş yumruğu. Tabi herkes bi dumur olmuş. Oysa ben sevindiydim sandığımdan daha kuvvetliyim die.

Neyse cell bunları anlattıktan sonra. sho koltuğun koluna oturdu. Baya çökmüş bi hali vardı. Ben tam onu avutucu bişiler söylemek için çenemi açarken içeri bildiğin “karizma benden sorulur” havasında orta yaşlı bi amca girdi. ince, kısa fakat kesilikle orda olduğunu hissettiğiniz türdeki insanlardı. kendine güvenen ve tok bir ses tonu vardı. kaşları çatık bir halde odaya girdi, etrafa bakındı;

“neler oldu anlatın?” diye buyurdu.

bi anda odada ki herkes okula yeni başlamış çocuklar gibi oluverdik. Sesimiz soluğumuz kesildi. Hani öğretmeni ilk kez görmekten hiç farkı yoktu bunun. nino herşeyi anlattı amcaya. (bu arada amca grubun menajeri adıda Takuma) ayakkabılarının topuğundan çıkan sesle kazamaya yöneldi buzu burnundan kadırdı tekrar olduğu yere sertçe bıraktı. Kazamaya bakarak;

“durman gereken yeri asla bilmiyosun dimi. Sho ya kaç kere söyledim, sen onun için olabilecek en tehlikeli menajer türüsün. İkinizde iş konusunda durmayı biilmiyosunuz. Onu iş manyağı ettiğin yetmiyomuş gibi bide paronayak mı yapmak istiyosun? ayrıca seni en ilgilendirmeyen konuya ne hakla bu denli dahil oluyosun?”

Kazama pozisyonu ve tıkalı burnu nedeniyle boğuklaşmış sesiyle;

“ama sen gözümü ondan ayırmamamı söyledin!”

“seni sağlıksız herif sence kastettiğim bu muydu?”

Miku ve Celli aynı anda sabırsız bi asabiyetle sordular;

“Neydi peki?”

Takuma-san cool ve acı bir sırıtmayla kafasını öne eğdi sonra bakışllarını tekrar kazamaya kaldırıken;

“ benim demek istediğim e-chan’ın (bu noktada beni tanıyo oluşu biraz tüylerimi ürpetti doğrusu) temkinli olmayı, doğal olarak, bilmesinin pek mümkün olmadığını ve bu nedenle, bu ilişkinin arkasını sıklıkla toplaması gerekeceğiydi. Sonuçta hayatında ilk kez bi idolle birlikte olduğunu tahmin etmek hiç zor değil. Kazama’nın işi ona tavsiyeler verip herhangi bi durumda olayı örtbas etmekti. Mesela onları ayırmak yerine kanjani ve tokio’un bu ilişkiyi öğrenmelerini engellemek daha mantıklı olurdu.”

Bu noktada Takuma-san dahil herkes Aibaya baktı. Aibaysa arkasındaki duvara dönmüş bi yandan sol işaret parmağıyla duvara delik açmaya çalışır gibi davranıp öbür yandan da havaya bakmaktaydı. Herkes kıkırdamaya başladı.

Kazama kafasındaki buzu kucağına alıp Takumaya baktı;

“ayrılmazlarsa bu söylediğinin ne gibi bi anlamı olur ki? Sonuçta beni ilişkileri değil Sho ilgilendiriyo”

Takuma yavaşça kazamaya baktı anlayışlı bi ifadesi vardı;

“çok hastalıklı bir hayat görüşün var. ayrıca bugün yaptıklarını karının duymasıda bi okadar üzücü olucak. Hiç itiraz etme, seni biraz tanıyosam eve gittiğinde ilk iş ona zaten sen anlatırsın. Fakat artık bu ayırma oyunlarını bırak. çünkü bu yolda iki seçeneğin var ya bunu bırak ya da sho’nun menajerliğini. Ona daha fazla zarar vermeni istemiyorum. unutmaki yaptıkların tüm grubu etkiliyo. Ayrıca tekrar hatırlatıyorum evet onlar bazen bir fabrikaymış gibi çalışsalarda alttarafı insanlar. Sho’yu dur durmakta senin işinin bir parçası. gelen bazı işleri çevirmeyide öğrenmelisin. artık işleri sadece planında yer olup olmamasına göre seçmeye başladın. arada dinlenmesine hiç fırsat tanımıyosun. ve nefes almak uğruna birlikte olduğu insanı elinden alıp, yanına bir süs bebeği koymak istiyosun. farkında değilmisin onu seçmesi bile bundan sıkıldığının göstergesi. Eğer beraber çalıştığın kişinin isteklerini ve ihtiyaçlarını bile anlayamayacaksan bu işi bırakman en iyisi. Sana tavsiyem birazdan sho seni kovmadan sen onurlu bir şekilde işi bırak çünkü sayende onunda sadece iki seçeneği var ya seni yana kız arkadaşını seçecek.”

Bu noktada araya girmek dürtümü engelleyemedim;

“a..anoo.. söyledikleriniz için öyle mutlu oldum ki anlatamam ama japonya da yaşadığım süre boyunca hatta daha öncesinden beri bildiğim tek bişi var. oda bi japonun işten çıkarılmasının hatta japonyada herhangi birinin işten çıkmasının gerçekten hiç hoş bi durum olmadığı.” Bi anda kızların bana sinirle baktıklarını fark ettim. Ve yutkunup devam ettim. “bu nedenle…” sho derdimi anlayıp konuşmaya girdi;

“ bu nedenle zaten kazamanın benimle çalışmasının mümkün olmadığını anlayıp işten kendi isteğiyle çıkabileceğini umuyoruz”

Takuma sırıtarak bana ve shoya baktı;

“kız arkadaşın biraz salak dimi?”

Sho kafama dokundu;

“biraz”

Takuma elinde getirdiği bir belgeyi kazamanın önüne doğru uzattı;

“istifanı yarın birdirisin. bu arada, bu, işe girmeden imzaladığın anlaşmanın bir kopyası. evde okumak istersin diye düşündüm. ayrıca yarın istifa etmezsen kovulacağını unutma.”

Tümüyle rahatlamıştım kazma belgeyi eline aldı. ses bile çıkarmadan odadan çıktı. Onun için üzülmeyi çok istiyodum. Sonuçta evet sho’nun canını çıkarıyodu ama onun için çok iyi işlerde yapıyodu. Ve sho’nun onu sevdiğinide biliyodum. Zaten o nedenle sho lafımı bölmeden önce kalsın ama uslu dursun demeye hazırlanıyodum. Fakat genede içimden resmen göbek atmak geliodu öyle rahatlamıştım ki. Sonra dudağımın acıdığını fark etttim;

“bu arada kazama birini öpmenin böyle bişi olduğunu sanıyosa karısına acıdım. kafa atsa daha iyidi şerefsizim” dedim

Sho sırıtıp bana döndü tam beni öpüceğini anladığımda kafamı eydim. Kazama, öpmek ve kafa atmak arasındaki farkı ayıran bi eylem gerçekleştirememiş olsada hala kazamalanmış haldeydim. Ve sho’yu da kazamalayasım yoktu. sho kafamı eğdikten sonra alnımı öptü yavaşça;

“ikimizinde kazamalanmasına gerek yok” dedim ve shoya sarıldım. Sorada sho’nun omzu üzerinden “bu arada ben feci acıktım bişiler yesek” dedim. hep beraber toplanıp yemeğe gittik.

Miku ve jun hızla bişiler yiyip sete gittiler. Nino ve Netri girdikleri oyun restleşmesinden aldıkları hazla hemen yemeklerini yiyip ninoya oyun oynamaya gittiler. Evet kulağa pek bi hoş gelio doğrusu… du bakalım.. belkide… kim bilir….

Neyse bütün bunlardan sonra eve geldik. erkenden yattım. Sho da yattı. Ağlamaya başladım kendimi durduramıyodum.

“özür dilerim”

“neden? özür dilemeni gerektiren bişi yok ki.”

“ama evet berbat bi adam olsada iyi bi menajerdi. ben işlerinden uzakta olmalıydım. benim hatam, o odaya hiç gitmemeliydim.”

Belkide duyduğum en katı sho sesini duydum;

“saçmalamayı kes. Eğer o daha üstüne yürüken celli beni durdurmasa kazama’nın suratını dağıtan netri değil ben olurdum. Bazen çok aşırı saçmalıyosun. Bu olanlardan sonra, gözüme baka baka sana bunları yaptıktan sonra onunla çalışabileceğimi nasıl düşünürsün.”

Sho’yla birlikte olmaya başladığımdan beri aramızda ki durumu anlamam mümkün olmamıştı. Ben sevgililik nedir bilmem. hiç algılamadım. Hatta liseden beri kimseden hoşlanmadım da. Erkek arkadaş denilen zımbırtıya benden daha uzak insan yoktur herhalde. Sho’yla olan ilişkimide böyle götürüyorum. o sadece çok sevdiğim bir arkadaşım ve aynı zamanda arkadaşlıktan biraz daha yakın, bazı açılardan…, neyse, sorun şu ki ben sıklıkla işin bu sahiplenme boyutunu unutuyorum. Sonuçta özellikle içimde bulunduğum konumu düşünürsek. adam iş gereği erkek bile öpüyo. Ya da ne biliyim adamı seven, hatta benden çok daha fazla seven yüz binlerce hatun var. Kıskanmak ya da sahiplenek bana çok uzak kavramlar gibi geliyo….du… ama sho bunları söylerken fark ettim ki söylemesini beklediklerim bunlardı.

Ona sarılıp teşekkür ettim. Bunu anlatmak çok zor. birine sizi sevdiği için hayretle bakmak çok acaip bi durum. bunun için ona teşekkür etmekte. Ama benim gerçekliğim bu. Ve bugün fark ettim ki bana verdiği sevgiyi anladığımı ve benimde aynı şeyleri hissettiğimi anlatmanın kendimce bi yolunu bulmalıyım. Sanırım ne yapmam gerektiğini de gayet iyi biliyorum.

sho uyuyana kadar bekledim o uyuyunca kalkıp herşeyi yazmak istedim. ama ben yazarken uyandı. şimdi arkamda, çenesi ufaktan omzumu delmeye başladı. uykusu olduğu için baya baya ağırlığını bana vermiş durumda. ama şikayet edesim hiç yok. hatta bildiğin yaşadığımı hissediyorum. nefesinin kokusu bile bana yaşadığımı hissettiriyo

acaba aşk böyle bişimi.....

Engel ve Japonya

2011-03-24T15:22:00.000-07:00

bi süredir kendi bloğuma girmiyorum malum bu siteye erişilemiyo durumu
gerekli ayarlamaları ancak bu gün yapabildim...

son 2 haftadır sürekli NHK izliyorum deli oldum herşeyi okumaya çalışıyorum.
neyse bu hafta ödevler falan bastırdı bende duruldum

canım yandı hep bişeyleri çok sevmeken korkmuşumdur bişeyi ya da birini fazla severse başına bişey geleceğinden korkarım tarihimde bunu düşünmemi sağlayan olaylar olmuştur.

işte tam bu anda ben Lan hakkaten Japonya'yı Türkiye den öndemi tutmaya başladım noluyo la bana derken bunların olması içimi dondurdu. (tabiki olayın benmle bi ilgisi olmadığını biliyorum deliliğim insani sınırlarda daha)

17 ağustos ta istanbulda değildim ancak tatilden dönerken yolda gördüklerim sayesinde neler olduğunun ayırdına varmıştım. okula başlayınca bir arkadaşımın öldüğünü öğrendiğimde hissetmiştim 17 ağustosu. fakat o zamandan beri hayatım çok değişti. artık "gerçek acı" nedir 3 aşşa 5 yukarı biliyorum.

bu süre içerisinde Türk olmanın nasıl bişi olduğunu da iyice anladım. çokk sevdim ülkemi ulusumu bu ülkede yaşayan naif toluluğu (ki halkta denio kendilerine) belki de o nedenle bu kadar onuruma dokunuyo bu ülkede olanlar ve belkide bu nedenle daha çok kopmaya başladım bu ülkeden çünkü Türkiye ben onu sevdikçe batıyo çöküyo çürüyo...

ben Türkiyeden soğudukça Japonlara daha çok yanaştım son 4 yılda benim umudumun bittiği noktada bana umut oldu Japonya. pes etmenin anlamını bilmeyen durmak ve yorulmakla ilgili problemleri olan insanların ülkesiydi japonya.

2 hafta önce umudumu yeşerten ülke pekçok felaketi üst üste yaşadı haala herşeyi tamamiyle çözümleyemedi. ben çok korktuğum bir sırada gene benim umudum oldu Japonya. Türkiye gittikçe karanlığa gömülüyo ve ben umutla gün doğumunun ülkesine bakıyorum.

"Yarın güneş yine doğacak"

mantıklı şeyler yazmamış olmam mümkün ama içimden geleni yazdım

Günlük 14

2011-03-24T14:55:00.000-07:00

28 kasım 2011 Pazartesi 20.12

Bugün

bugün

gün

ne ekersen onu biçersin

intikam soğuk yenen bir yemektir

eden bulur

kendi düşen ağlamaz

Yamada-san bugün elime gene bi tomar imza kağıdı tutuşturdu. Ben de kimler varmış diye bakmaya başladım . yeni yayın dönemine girmeye az kaldı. bu nedenle yeni programlar ve onların tanıtımları falan başladı. doğal olarakta benim imza almam gerekenler listesi gittikçe çoğalıyo.

Neyse bu imza toplama işi en sevdiğim. fakat Kazama götüyle yaptığım son konuşmanın etkisiyle artık elime aldığım her kağıdı okumaya çalışıyorum. Deli oldum, yani artık deliliğim resmi olarak kanıtlanabilir.

Ben böyle kağıtlara bakıp tanıdık kanjiler araken bi tanesine rastladım. en bildiklerimden. gördüğümde direk tanıdıklarımdan 松本潤. (“Matsumoto Jun” demek bu. evet japonca insanlar öğrenirken bunalıma girsin, çocuklar adını bile yazamasın, mantığında bi dil. Aylardır bu adamların da içinde bulunduğu şeyler yazıyorum. şaşırıtıcı bi durum değil. özünde bunlar uzaylı çünkü. valla bak.)

Jun’un yeni bir diziye başladığını bilmiyodum. çok sevindim. hatta ondan imza alıcak olmam iyice hoşuma gitti. tabii tanıdık varmı diye baya kadroyu incelemeye başladım. sonrada buna rastladım 小栗旬. başta tanıyamadım. bi yerden tanıdık ama neydi acaba! sonra çaktım, kendisi Oguri Shun’un kanjisiydi. iki kere sevindim hem ikisinin beraber oynamasına hem de ikisinden imza alacak olmama. feci keyiflendim. Bi yandanda mikuyla aramdaki saat farkını hesaplamaya çalışıyorum, herkes den önce bu kutlu haberi ona ben ulaştırmalıyım diye. (kendisi bu ikiliyi çok severde hatta Jun manyağıda die biliriz kendisine)

Bu arada dizi için alıncak imzaların listesine bakarken Matsu ve Shun dan hemen sonra katakana’yla yazılmış bi isim dikkatimi çekti. Hiraganayı yeni yeni tümüyle öğrenmiş bünyem katakanayı daha tam anlayamadığı için bi sinir yaptım.

japonyada 3 alfabe var. Yukarda söyledim, adamlar dil okunmasın die uğraşıyo, şaşırıp durmayın. Bu katakana japonca olmayan diğer bütün kelimeler için kullanılıyo. Bundan yola çıkışla anlıyoruz ki bu isme sahip kimse japon değil. Ayrıca katakana hece sistemine dayandığı için muhtemelen zaten orda yazan şeyde adının gerçek okunuşuyla uzaktan yakından alaka barındırmıyo. Misal; “suflör” yazamak için katakana da スフロル harflerini kullanmam gerekiyo fakat böyle yazınca kendisi “sufuroru” olarak okunuyo. bildiğin ızdırap yani. sen yaz, sonrada “gerçekte ne bu” diye otuz saat düşün.

ben hemen yabancı oyuncu “acep dişimi erkek mi ? oo şöle bide taş bi abi olsa, üçü yanyana gözümüz şenlense” die düşünmeye başladım. ve bu düşüncenin etkisiyle “önce 3. abiyi onayliim öyle kızlara haber salarım” adlı sevinçli halimle, koşar adım imza peşine düştüm. daha uzun zaman geçirebilmek umuduylada Jun, Shun ve gaijin üçlüsünü en sona attım.

İşlerim bitti tam anlamıyla bir sevinç insanı olarak. Beni bekleyen jun, shun ve gaijin üçlüsünün odasına vardım. kapıyı çaldım gaijin karakter için bi heyca yaptım ki sormayın. Kapıyı Shun açtı. Gayet sevecen bir halde;

“e-chan hoşgeldiin” dedi. bi dizlerim boşa aldı ama çaktırmadım. Sonra Jun karşıma çıktı. oda gayet sevecen ama hin bi sırıtmayla;

“e-chan hoş geldin!” dedi sesinde bariz bi kinaye vardı. Bi gerildim. hiç alışık değilim kapıda karşılanmaya. bide Jun ve Shun karşılıyo borumu abi.

“ben imza için gelmiştim”dedim biraz ürkekçe. Jun gene aynı kinayeli havasıyla beni içeri buyur etti. İçeri girerken ortalığı pür dikkat incelemeye başladım bizim gaijini görmek adına. Ayakkabılarımı oda girişinde çıkarttım içeri girdim oda da sağımda durup pi pis sırıtan jun ve solumda durup kıkırdayan shun dışındaki tek kişi arkası dönük makyaj masasında bişiler karıştıran bi hatundu. bi anda fark ettimki 3. erkek değilmiş. bi kederlendim, şöyle taş bi abi bekliodum oysa. İçeri shun ve jun eşliğinde girdim arkası dönük hatun bize baktı.

Gözlerini şaşı yapmış, suratında salak bir ifadeyle, burnuyla üst dudağı arasında, bıyıkmış gibi tuttuğu hashiyle “juuuunn kimm gellmmiiişşş” die dönen bi miku.

Evet

Doğru gördüm

Sizde doğru duydunuz

Bildiğin Miku!!

Ağzım açık baka kaldım. Önce elimdeki kağıda sonra bi jun’a bi de shun a baktım. Miku beni görünce sırıttıp (tabiii hashiyi kenara bırakmıştı XD ) kollarını iki yana açtı bildiğin aydınlık bir ifadeyle;

“suff böreğim sen mi geldin?” dedi

kafamda bir iki damarın yer değiştirdiğini hissettim. Suratında çarpık ve hin bir ifade vardı. O anda çakozladım durumu. O katakana ad miku’nun adıydı. Ve bildiğin kasıtlı olarak kimse bana bişi söylememişti. İntikam alınmıştı. Sinirime hakim olmalıydım, zira eğer sinirlenirsem haksız olduğumu ve yenilgiyi kabul etmiş olucaktım. fakat tabi bunların hepsini yüzüm 4-5 rengi peş peşe değiştirmeden düşünsem daha iyi olacaktı. Zira miku’nun suratındaki hain ifade gittikkçe artıyodu. üstelik Jun dallamasıda ondan aşşağı kalır bi ifadeye sahip değildi.

Ben dumuru atlattıktan sonra miku nerdeyse tek nefeste diyebileceğim bi hızla, (bazen benim algı hızımdan daha hızlı konuşuyoda. Ben cümlenin başını anlarken o cümleyi bitirmiş oluyo. Bide hep derim, “ben tutkuyla konuşan insanları seviyorum” bütün arkadaş kitlem onlardan oluşuyo. Hatta sho da öyle ha eaheah ) olan biteni anlattı.

Özetle jun bu senaryo ilk eline geldiğinde gülerek arashi’nin odasına girmiş ve demişki;

“yeni bi senaryo geldi bayan başrol japon değil”demiş sonrada eklemiş “rol arkadaşım kesin Becky olcak” hepsi gülüşmüşler. (Becky japon idol camiasındaki yarı japon bayan arkadaşlardandır. ve bu tarz rollerde kullanılması çok uygun düşüyo bence. ki anlaşılan onlarca da eaheah). Neyse bunlar bunun geyiğini bi müddet yapmışlar. Senaryonun Jun’un eline geçtiği zaman, bizim şu Sapporo hikayesinin olduğu zamanmış. jun orda shun’a senaryoyu göstermiş. Shun beğenmiş ve orda da bu Becky geyiği dönmüş. Sonra shun demiş ki “ya sizin şu arkdaşta oyuncu değilmiydi? amerikada eğitim falan almış. ona sorsalar ya oynarmı acaba?” demiş. sonrada demişki “lan hatta biz keşfetmiş oluruz iyi olur hatta o oynarsa 2. adam olarakta ben oynarım” demiş.

Bu teklifle dizi ekibine gitmiş bunlar. tabi shun bende oynarım diyince castçılar bi mutlu olmuş. Bu durumda miku’yu çağırmak için herkes seferber olmuş. ki netekim aranmış, çağırılmış, çekimler başlamış ,miku’ya özel hocalar ve çevirmenler ayarlanmış. Bildiğin bir atraksion durumu olmuş. Tabii miku durumu öğrenince aklına intikam almak gelmiş. Jun ve Shun’a demişki “bunu Suf’a söylemeyin”. Sonuçta da benim dışımda tüm arashi dahil olmak üzere pek çok kişi miku’nun oynayacağını bilmekteymiş. hatta Netri ve Celli de dahil. Hatta ve hatta miku Scare ve Chillede söylemiş (ben ve netri'nin miku ve celli ile tanışmasını sağlayan siteden arkadaşlarımız olmaktalr kendileri) . Chill hala nasıl japonya’ya gelip Mikuyu öldürmedi sorusu kafamı kurcalamıyo değil (kendisinin uzak doğu asya ya zaafı var die biliriz Shun da bunların başlarında gelir) ama bu dumurdan sonra daha da bişi sorgulamam ben. ey kafanı kabullen durumu.

Bildiğin dumura uğradım. Neyse işim bitmişti 4ümüz beraber yemeğe çıktık gevezelik ettik ben bi ton şey sordum. Sonra bana söylememiş olmasına gıcık oldum. ama ona çaktırmamaya çalıştım. ama şimdi bunu yazarken fark ettim ki baya baya hak ettim dimi ben bunu…. -_-

nası kendimi affetircem ki ben ya uffff…

neyse kader.

Günlük 13

2011-03-08T15:08:00.000-08:00

19 kasım 2011 Cumartesi 21.15

Buraya yazdıklarım gün içinde elime geçen peçete, kağıt ve benzerlerine yazdıklarımın yorumlanarak aktarılaması olacak birazdan. Konuşmaları elimden geldiği kadar bir yerler yazdıysamda muhtemelen eksikler var o nedenle biraz yorum katmış olmam mümkün…

***

“Saat 12.30

Evimin yakınlarında bulunan küçük bir kafede oturuyorum.

günün ortasında.

Cumartesinin ortasında.

Ve karşımda Kazama var.

Aslında karşımda sayılmaz, çünkü yandönmüş oturmakta. Tam tamına 1 saattir burdayız fakat selamlaşmak dışında tek kelime etmedik. Salakçasına sıcak bir kasım günü. Dışardan gelen güneş kafenin camlarından dev bir dama alanı gibi duran siyah beyaz taşları taciz ediyor. Dükkanın önünde hiç apartman yok öğleden sonra güneş dükkanı iyice terk edicek. İçim bunalmaya başladı.”

Ben yukardakileri kağda aktarırıken kazama;

“ne yazıyosun?”diye sordu

Kafamı kaldırıp 1 saattir ilgisiz durup bi türlü bitmeyen kahvesinin bardağını, tabağına geri koyan ve bir yandan da boynunu uzatmış yazdıklarımı görmeye çabalayan Kazama’ya bakıtım.

“sana ne?”

Kazama ileri uzanmış boynun üzerindeki koca kafasını kaldırıp boş boş suratıma baktı ve gene bir önceki pozisyonuna döndü. İçim bayılma noktasını aştı;

“ee daha nekadar böyle konuşmadan oturcaz burda? Koca günü heba ediyoruz sayende.”

“neden benim sayemde oluyomuş?”

“buraya gelmemiz benim suçum mu yani?”

“muhtemelen. çünkü benim hiçbir ilgim yok. Hem yanılmıyorsam benimle konuşmak isteyen sendin”

Bir an durakladım durmumuzun saçmalığı anlaşılırlık kazanmıştı;

“böyle bir fikre nerden kapıldın? Hmm dur tahmin edeyim Sho kayıtsızca gelip ‘suf geçen olanlar hakkında seninle konuşacakmış’ gibi bir laf mı etti”

Kazama durup bir an suratıma baktı kısabir sesizlikten sonra, yüzünde biriken sırıtmayı gizlemek istercesine kafasını çevirdi.bende sırıtarak kafamı önüme eydim ve;

“demek ikimizde Sho’nun tutsağıyız”dedim

“muhtemelen. Ve muhtemelen aramızdakini çözene kadar bizi rahat bırakmayacak”

“muhtemelen… Kazama-san aramızda ne var bizim?” bunu içtenlikle sormuştum

“çıkar çatışması”

Gülmeye başladım. Çok yerinde bir tespitti.merakla sormaya devam ettim bir yandan da kıkırdıyordum.

“ee peki nasıl çözücez bu problemi?”

“sen Sho dan ayrılınca hiçbir sorunumuz kalmayacak”

“bu konuda Sho’yla konuştunmu hiç?”

“hangi konuda?”

“bana hep ondan ayrılmamı öğütlüyosun ya onu diyorum. Neden bunu ona dayatmıyosun?”

“tabii ki öğütlüyorum.”

“ peki bu durum senin işini alanlarından birimi?”

“kısmen. Sonuçta onun menajeriyim”

“iş kapsamını tanımlayabilirmisin. Daha rahat anlayabilmem için”

“hmm biraz idalı bulabilirsin söyleyeceklerimi. Ama menajer beraber çalıştığı kşiyi her yönüyle gören kişidir. Onun imajı, sosyal hayatı, işleri, yapacakları, yapabilecekleri hepsi menajerden geçer. Bu açıdan bakınca bir nevi onun yöneticisiyim. Fakat o bir grubun üyesi bu nedenle beni ilgilendiren kısım onun Arashi dışında yaptıkları. O işin yetenek ve görününen kısmını oluşturuyor bir bakıma. Şöyleki, mesela bir dizi anlaşmasını düşün, anlaşma koşulları, senaryonun onun kariyerine etkisi, dizinin onun ve grubunun konumuna olan katkısı gibi durumları düşünmek benim işim. O ise bu doğrultuda bana güvenerek bu işi rahatlıkla yapabilir. Ben onun üzerinden bu tür sorumlulukları alıyorum oda böylece yapması gerekeni en iyi şekilde yapmaya odaklanabiliyor. Tabii o bir grup üyesi olduğu için bunları aynı zamanda grubun durumuna görede değerlendirmem ve grup menejariyle iletişimde olmam gerekiyor. 5 kişi olabilirler ama arkada tahmin edemeyeceğin kadar çok insan var”

(vs. vs. vs. bunun gibi belki bir sayfayı dolduracak kadar konuştu. durumunu gayet iyi anlattı. akıcıda konuşuyo. fakat benim hafızam anca bunları içerde tutu ^^)

“bu şekilde konuşmaya biraz daha devam edersen amacına ulaşıcan sanırım”

“ne açıdan”

“sadece durum fazla huzursuz edici geldi de. Anlatabileceğim türden bi his değil. Ama sanırım onu görünce geçer bu duygu… neyse bizim esas problemimize gelelim istersen. Peki beni ve onu ayırmak işinin hangi bölümüne dahil.”

“imaj”

“…! Ne yani ben onun imajınımı bozuyorum ya da bozucam?”

“şu haline bi bak lütfen”

Üzerimde bir beyzbol tişörtü, altım da kot vardı. saçlarımı sıkıca toplamıştım. Ayağımda da artık iyice eskimiş duran converselerim vardı. Evet pek “şık” değildim ama malzeme bu, yersen. böyle giyinmeyi seviyorum ayrıca Kazamayla konuşcam diye de bundan fazlasını kattiyen giymezdim.

“yani ?”

“onun yanında böyle olman doğrumu sence? iş ise evlere şenlik. FujiTV’nin grafik departmanındaki ayak işlerine bakıyosun. yabancı olduğun için daha az zorluk çekersin diye bütün evrak işlerini sana yüklüyolar. sesini bile çıkarmıyosun. üstelik japon bile değilsin”

“ehh! Nası ya bölümde herkes bu işleri yapmıyomu?”

“tabii ki yapmıyo bunu yapan insanlar var senin gibi.”

“ama ben çizimde yapıyorum!”

“hayır boyama, düzeltme, kesme, yerleştirme gibi işler yapıyorsun. Onun dışındada oda oda gezip imza topluyorsun belgeleri okuyamıyosun bile.”

Bi an donup kaldım ilk kez durumun ayırdına varmıştım. İmza toplarken okadar eyleniyodum ki durumu fark etmemiştim bile bir anda hayretle fısıldadım;

“ohaa! Süper”

“süper mi?”

“tabii süper düşünsene adamlar resmen bana imza toplamam için maaş veriyo. Ve ben imza toplama işine bayılıyorum. Tamam gerçek işimi yapamamam biraz üzücü ama onuda kendi isteğim doğrultusunda yapyorum ben zaten ki”

“nasıl yapıyosun?”

“evde,işte çizdiğim ne varsa düzenleyip bilgisayara aktarıp ordan satıyorum zaten.”

“hmm.. neyse konumuz bu değildi sanki”

“ah evet haklısın…” bi müddet sustum zira ne dediğini unutmuştum. sonra hatırlayınca devam ettim. fakat bu unutmuşluk halimi, durumu değerlendiriyomuş havasında yapmaya özen gösterdim “yani sonuç olarak diyosun ki beyni yokmuş gibi davranan, yapay mahçupluk hallerindeki, çıt kırıldım japon ünlüsü olsam sorunumuz olmicaktı. Yanılıyomuyum?”

“böyle söyleyince kulağa hoş gelmiyor ama evet durum bu”

“o zaman sana eski bi reklam sloganıyla cevap vermek istiyorum bebeğmi” diyip gayet vakur bi edayla buna doğru eğildim; “‘imaj hiçbişeydir susuzluk herşey’”

“bence yanılıyosun”

“sana öyle geldiği konusunda hiçbir şüphem yok. Ama durum bu. hem ben hala gereksiz bir büyütme durumunda olduğunu düşünüyorum. Sonuçta onun hayatına giren ilk dişi olmadığıma adım kadar eminim. Hatta belki adımdan daha çok eminim.”

“tabii ki. fakat onların hiç biri öne çıkma ihtiyacında değillerdi bilmem anlatabildim mi?”

Oturduğumuzdan beri içtiğim ikinci koladan bi fırt alırken öyle kalıp suratına baktım. Bi anda “sevgili” modumu tümüyle unutum içimdeki dedikodu aşkıyla öne eğildim. Tahminimce dedikodu kaynaağı bulmuş her meraklı karakter gibi benimde gözlerim ışık saçıyodu. oldukça keyifli ve meraklı bir gülümsemeyle;

“ mesela kim?”

“ne o hesapmı sorucan?”

“yok daha çok merak tı ama neyse sana sormak hataydı zaten”

Bi müddet daha susutuk. Sonunda ben sıkıntıdan patlamamak için biraz yalvarır bi sesle;

“kazama-san acaba biraz yürüsek nasıl olur? zira burda oturmaktan çok sıkıldım”dedim hesabı ödeyip ordan ayrıldık. Cadde boyunca yürümeye başladık. Oturduğum mahalle oldukça sesiz bir bölgededir. Biz sokakta yürüyüp konuşurken etrafta nerdeyse hayat bile yok gibi duruyordu. Bi an yavaşladım ve;

“bak tamam haklısın söylediklerine katılıyorum zaten ilk söylediğinde sana hakverdiğim için ondan

kaçarcasına ayrıldım. Ama bunu ikinci kez yapamam sonuçta anladım ki onunda böyle bir düşüncesi yok. eğer olsaydı zaten onu ikna ederdin. bana bulaşmazdın bile. Kazama-san lütfen bize biraz zaman ver. herşey normal ve yolunda giderken belki de birbirimizden uzaklaşıcaz, belki birbirimize hiç uymuyoruz. ama saklanmak gibi eylemlere girdiğimizde bu sadece bizi daha da yakınlaştırıyo. Yani yaptığın herşey istediğinin tam zıttı yöne hareket ediyo.”

“öncelikle siz nezaman ayrıldınız?”

“aa? bilmiyomusun? Benimle ilk konuştuğunda hani beni sho ile koridorda konuşurken yakalmıştın. sonrada uzun bir nutukla beni içinde bulunduğum duruma uyandırmıştın. Kendince tabii. Ondan sonra onunla beraber New York’a gittim orda da ondan ayrıldım. Sonra gelip evimi değiştirdim. Telefonumu değiştirdim.fakat her ne kadar Japon değilsemde burda işler nasıl yürüyo üç aşşa beş yukarı bildiğim için işimi değiştirmeye korktum. Sonrasında kaçınılmaz son olarak karşılaştık ve ben ‘salakmısın sen’ adlı Arashi müdahalesi aldım”

“ooo yani artık hepsiyle tanışıyosun.”

“evet”

“ben sizin ilişkinizle ilgilenmiyorum. ben yatırımımı koruyorum. Neyse lafı dolandırmıyorum madem açık konuşucaz. peki ikinci sorum da şu; bu ilişki nereye kadar gider sence, yani bu ilişkiyle ilgili planların neler.”

Derin bir nefes verdim;

“ bilmiyorum. Bi planım yok aslında. Aslında o yanımda değilken fark ettim ki o benim erkek arkadaşım değil o benim sahip olduğum tek japon arkadaşım… japonyadaki tek arkadaşım demek isterdim ama artık iki kişiler bide celli geldi çünkü. Ama uzun zaman ondan başka kimsem yoktu ona çok alıştım.”

“Mesela durumu şöyle açıklayabilirim sanırım.; senin beraber çalıştığın Sakurai-san la benim erkek arkadaşım olan Sho birbirinden farklı insanlar. Birbirlerine çok benziyolar tek farkları Sakurai-san ne yapsa birileri için önemli. Ama Sho sıradan bi adam, biraz sakar, sıklıkla tükürükler saçarak konuşan, karşısındakini yoracak kadar zorlayan bi tip.”

“Evet onu ekranda gördüğümde kim olduğunu tabii ki biliyorum. Biliyorum ki Sho onun içinde. Fakat genede ben saçları jölelenmemiş, pijamalı şapşalı, süslenmiş ve cilalanmış adama tercih ediyorum. Ve sen inatla onu benden almak istiyosun. Paylaşamazmıyız. Tatilleri ve akşamları benim olsa, geri kalanında zaten hep senin. Bu senelerce evden adım atmamam demek olsa bile Söz veriyorum kimse varlığımı bile bilmicek.”

Bişi söylemedi, sustu. bende sustum.

Uzun uzun yürüdük derin bir nefes aldı;

“durum öyle bi noktaya geldi ki pisleşsem bile ayıramıyacağım dimi sizi. Hatta var olanları göstersem bile inanmayacaksınız artık. Ya da en azından sen hiç inanmıyacaksın. Bu durumda işim daha da zorlaşacak. O zaman bu durumda yapabileceğim daha iyi bir hareket kalmadı. Bu raddeden sonra benim verdiğim direktiflere uymanı istiyorum. Eğer ilişkiniz kimseye zarar vermeden devam etsin istiyorsan bana güvenmelisin anlaştıkmı?”

Tek kaşımı kaldırıp şüpheyle buna baktım:

“elimden geleni yaparım ama sana tamamiyle güvenmem zaman alacak. Hayranlık uyandırıcak türde bir entrika çevirme kapasiten var. Hiç senarist olmayı düşünmedin mi?”

“benden çok daha entrikacı insanlar var. Umarım onlar sizi keşfetmez çünkü bu işimizi çok fazla zorlaştırır.”

***

Bir müddet daha yürüdük sonrada sho’nun bizi beklediği restorana gittik. Kazama ve sho sıklıkla iş konuştular bende o sırada aklımda kalanları kağıtlara aktarmakla boğuşuyordum. 2 saat kadar önce (yazmaya başlayalı 1 saatten fazla olmuş saat 22.30 şu anda) eve geldik. Bundan sonra ne oluca çok merak etmekteyim…

Geldi ^^

2011-03-08T07:59:00.000-08:00

ocak sonunda hızlı bir kararla verdiğim sipariş bu gün geldi

İlk elle tutulur Arashi CDim

eheh enteresan bi his sevindirik oldum paketi açarken ama valla daha uzun uzun sevinirim sanmıyoda değildim hani eaheaheah

"Arashi Mannequin 5 Bahar Tatili SP" Online Oy Verme Sistemi Tanıtımı!

2011-03-07T12:39:00.000-08:00

Evet bir manneqin5 sp ye daha geldik

fakat bu kez bizlerde oy verebilmekteyiz (oylama 13 marta kadar) evet doğru duydunuz
herkese açık bir oylama sistemi mevcut
kendisi burada fakat oy vermek konu japonca olduğunda pek bir zor

fakat oyunuzu verdikten sonra kıyafetle ilgili yorum yapmak için bölüm bile mevcut
yani "Matsu naaptın lan gene" diyebilirsiniz (kimin neyi seçtiğini bilmiyoruz ama tahmin etmek serbest ne~~)

neyse doldurulması gereken yerleri tarif etcem şimdi

öncelikle beyendiğiniz kostüm öbeğini seçin ve işaretleyin
sora varsa bi yorumunuz uygun numaranın karşısına o kıyafetin yorumunu yapın tercihen japonca fakat eğer çenenizi tutamayacaksanız ingilizcede iş görür zannımca.

esas önemli kısım kırmızı yıldızlı olan yer hani yanında doldurulası kutucukların olduğu

1. ad - önce soyadınız, sonrada adınız. burayı katakana ile doldurcaksınız (katakana yı kopyala yapıştır yapmak için buradan buyurun.

2. adınızı Kana olarak yazın - burdada biz dışarlıklılar katakana olark yazcaz sadece

3. İş - nası yazarız hiç bir fikrim yok

4. yaş

5. Adres - ingilizceye çevirene katılıyorum burası azcık karışık:

ilk kutu - posta kodu

2. satır daki menü bölgeyi soruyo; bizler menünün en altında (その他) şeklindeki yazıya tıklıycaz, kendisi "diğer" tuşu oluyo

3. boşluğa - şehir/bölge/kasaba/köy falan belirtceksiniz

son kutucuk ise - adres için

bunları da katakana yazmıycaz sanırım O_o

6.telefon numarası

bide çeviren (ingilizceye çeviren yani) hatun demiş ki bunları tabiyki kendi dilinizde yazabilirsiniz yada ingilizce kullanabilirsiniz fakat eğer google translate falan kullanırsanız çok daha şık duracaktır demiş ben onun yalancısıyım eahaehaeh

orjinal çeviri için burdan buyurabilirsiniz

Günlük 12

2011-03-01T14:55:00.000-08:00

15 kasım 2011 Salı 23.35

Bu öğlen yemekten dönerken koridorda Kazama’yla karşılaştım (menajerin adını hatırladım bu arada) biz rahat bırakmasından dolayı gözüme daha sevimli gelmeye başlamıştı selam vermek için sırıtarak ona döndüğümde dehşetle bana baktığını gördüm. Suratında ki ifadeye dehşet demek yanlış aslında daha çok huzursuz bir tiksintiydi. Anlamlandıramadım bi an. sonra bir terslik olduğunu düşündüm. Kazama’nın o gün Fuji binasında olmasını gerektiricek hiçbir şey yoktu. Bi an yanında ezik büzük duran tipe gözüm takıldı kendimi tutamadım

“AH!” diyi verdim yanında o geçen geceki fotoraf makineli tipleme vardı. Adam bakışlarını benden kaçırıyodu. “siz tanışıyomusunuz?” diye sordum Kazama’ya doğru.Kazama donuk donuk suratıma baktı.

“neyin sorgusu bu?”

“sorgu mu? Sadece tanışıp…. Bi..bidakka… kazama bunu yapmadın dimi?”

“beni neyle itham ettiğini anladığımı söyleyemiyeceğim”

“çamura yatma yanındaki zırtapoz açık veriyo yeteri kadar”

“burada bana sesini yükseltmeyeceksin umarım”

“istediğin özel bi yer varsa orda yükselte bilirim”

“kim kimi rezil eder sence”

“sen ne gıcık ne pis bi mahlukatsın ya!”

“bana bunları sen mi söylüyosun? İnanılmaz! haklı olduğuna nasılda eminsin! siz amerikalılar hep aynısınız. Herşeyin en iyisiniz siz biliyosunuz dimi başkalarının yaptığı herşey yanlış!!!”

Bi an donup kaldım. algılayamadım bi an

“amerikalı derken?! Seni adi yalancı bide beni araştırdığını söylemişsin ona. geri zekalı!!! Ben Türküm! Sen işlerin yolunda gitsin diye ona buna yalan atarken bişi olmuyoda, ben kendi hayatımı senin uzun burnundan korumaya çalışınca mı problem oluyo? Bırak ya!!”

“ nereli olduğun ya da kim olduğn umrum da değil. amacını anlamak için bunların hiç birine ihityacım yok!”

“neymiş o amacım bi söylesene bende öğreneyim”

Gözlerini kısıp iyice yaklaştı bana

“onun üzerinden pirim yapmana izin vermiycem”

Bi an arkama doğru baktım

“sen benimle konuştuğundan eminmisin?!?! Ben Sho üzerinden ne tür bi pirim yapabilirim allahın delisi.. benim işimle onun işi birmi? Ha dersinki ünlü olma çabasındasın. afedersin ama müsadenle sana götümle gülücem. El kamerası gördüğümde bile asabım bozuluyo lan benim.”

“sen değilsen bi başkası. daha şimdiden arkadaşların ortalıkta cirit atıyo”

“ne saçmalıyosun sen ya arkadaşlarımın beni ziyaret etmesi seni niye ilgilendiriyo. Ha eğer hala o rezarvasyon olayındaysan hiç korkma biz kendi sorunlarımızı halledebiliyoruz.”

“salağa yatmaya devam et sen. ama ben seni tanıyorum bunu için araştırma yapmaya gerek bile yok ve yakında oda senin gerçek yüzünü görecek.”

“hasta etme beni adam ne gerçek yüzü ya”

“nerden bakarsan bak sonuçta çıkarcı bi fandan başka bişi değilsin! amacın sadece onlardan birini kafalamaktı dimi”

Konunun daldan dala atlamasına ayar olsamda susasım hiç yoktu

“ne diosun gene ya neden böyle bişi düşüneyim ki”

“ne yani içlerinden bi başkası gelse kabul etmiyecekmiydin?”

“afedersin ama o şekilde sen bile gelsen kabul ederdim?”

Kazama’yı tartışma başından beri ilk kez affallatmıştım. bi an üstelemem gerek diye düşündüm

“ sonuçta benden hoşlandığını ve benimle vakit geçirmek istediğini söyleyen birini geri çeviremezdim”

Bu arada kazamaya baktıkça tipi Yashima Norito’yu ndırmaya başlamıştı. bi ara acaba ikizi falan mı die düşünmedim değil. Sırf benzerlik yüzünden herife tam randımanlı bağıramıyodum. Yashima-san’ı çok severim de

bir an yutkundum ;

“sonuçta ben onu tavlamaya çalışmadım. Ki bu nasıl yapılır en ufak bir fikrim bile yok. Beni seçen oydu. Ben böyle bişeye cesaret bile edemem. Ama sen o küçük dünyanda benim muhteşem planları olan bi cadı olduğumu düşünmeye devam et. Ne yaparsan yap artık bana işemez haberin olsun eğer cesaretin varsa büyük oyna.”

“ne istediğini bildiğinden emin misin”

“ne yapabilirsin ki işten atılmamı mı sağlarsın. Bana tuzak mı kurcan mesela bunun gibi bi ucbeyle mi beni basıcan. Nedir yani yapabileceğin.”

“hangimiz onun daha iyi tanıyo acaba. Onu neyin deliye döndüreceğini en iyi hangimiz biliyo ve en güvenebileceği hangimiz.”

“ay çıldırıcam! sakat ruhlu, entirika sever mahklukat! Zaten kibrit kutusu kadar boyun var, bi vurcam uçucan karşı duvara. Abi neden entirika çevirmek istiyosun bu kadar. Dizilerde rol istedinde vermedilermi. Yoksa çok mu kore-brezilya dizisi izliyosun. Hem zaten senin bu gün burda ne işin var onuda anlamadım. ne yaptın? patronumlamı konuştun? ne dedin ona? bu illustratörlük yolunda yanllış işler yapıyo işten atın mı dedin? ya da güçlü bağlantılarınla tuzaklar falan mı kurdun, olmayan foyamı ortaya sermek için? Bu sinir bozucu halini açıklaytacak bişi bulsam rahatlıycam aslında. ah diycem hakkaten bak yaptım bunu. ama yok öyle bişi. Ya da acaba… tabii ya sen sho’ya aşıksın!!”

İkinci kez affallatmıştım onu. kendimden oldukça memnun diklendim. Kazama’nın suratı allak bullak olmuştu. içimden ‘oha hakkaten buldum mu yoksa adamın derdini’ diye düşünürken bi anda hala FujiTV’nin giriş kapısında olduğumuzu fark ettim. Uzun süredir bağırıştığımız için etrafımızda hatrı sayılır bir kalabalık toplanmıştı. Şimdi benim rengimde uçmuş olmalıydı. Kazama kalabalıktan çok tek bir yere odaklanmışı bi an durup onun baktığı yöne baktım. Dehşet içindeki Sho bize bakıyordu. muhtemelen o anda Kazama’ya ilk kez kendimi bu denli yakın hissettim. rengim kaçtı hepten parmaklarım buz kesmişti ama avuçlarım terliyordu. Sho emin adımlarla ve çatık kaşlarla yanımıza yaklaştı.

“Kazama fotoğrafçıyı benim için buldun demek. Kamerasının masrafını ödediysen neden gelmedin ki hemen. Neyse. keşke bu kadar oyalanmasaydın. Eve geç kalmak istemiyorum çünkü.”

“ö.. özür dilerim” dedi kazama ciddiyetini bir an bile bozmadan. Sho kafasını bana bile çevirmeden yan gözle beni süzerek “senin işin yokmuydu” dedi

“ha! Haaaa! Hai!” dedim ama yerimden bir santim bile kıpırdayamadım. Bana oldukça gayri resmi bi dille konuşmuştu. herkes bize bakarken binanın ortalık yerinde. (“sen sho ya aşıksın” diye kazamaya bağırdıktan sonra artık daha da ne resmiyeti olucaksa durumun..) Ama genede tepki veremedim daha kesin bir hamle yapsın diye bekliyodum. Bana sakin bir bakış attı. yüzümü sıkıntıyla bururşturup sesizce “özürdilerim” dedim. Sho sırıtıp kazamaya döndü.

“Kazama- san eğer işin bittiyse gidebilrimiyiz artık? Lütfen?”

Kazama bana ilk kez insanca bi bakış attı. ikimizde baya sıçmıştık. hatta herşeyi mahvetme mi beklerken buna kendisi de ortak olmuştu. Salak ve acılı bi şekilde sırttım buna. Sonra bi anda tüylerim diken diken oldu. Sho yanağımdan öptü ve;

“geç kalma” dedi. herkesin ortasında. Dehşetle kazamaya baktım. Sho sadece bizim duyabileceğimiz kısık bir sesle; “eğer filimde bi silah görünürse mutlaka kullanılır. İkizde bunu bilicek yaştasınız. Onlara gerçeği vermek dedikodu yapmalarından daha iyi”

O an çok korktum bu salağın ajansından gelebilecek herşey çok ürkütücüydü Sho’nun bu işi yapmaz halini düşünemedim bile

“ bayım bu yaptığınız çok ahlaksızcaydı” dedim sho’ya doğru. Kazamayla birlikte merakla bana odaklandılar. “evet sinirlendiğim için menajerinize hakaret etmiş olabilirim ama bu beni küçük düşürmenizi gerektirmez. bu onunla benim aramda ki bir sorun. ikimizin geçmişi sizi ilgilendirmmez. Yaptığınız çok küstahçaydı.” Dedim ve sinirli adımlarla ordan uzaklaştım. Gerçekten sinirlenmiştim bana ya da kazamaya sormadan böyle bir saçmalık yapması akıl alır gibi değildi. şekil 1-a gayette kurtarılabilir bi durumdaydık. İnanadırıcı olmasada kurtarılabilinir bi durumdu.

Eve geldiğimde daha iyice içeri girmeden bana bakan Sho’yla göz göze geldim

“neden?” diye sordu…

Çantamı yere bıraktım montumu da onun üstüne. ayakkabılarımı atarcasına çıkarıp içeri girdim ve ona sarıldım. kulaklığımdaki şarkıyı buna dinlettim bi yandanda tercüme ettim.

Günlük 11

2011-02-19T03:06:00.000-08:00

13 kasım 2011 pazar 13.45

El ele tutuşup yürümek ne kadar zor olabilirki !?!?

Cumartesi gecesi menajer arkadaşımızın (adı neydi lan bunun neyse) artık bik biklenmemesinin verdiği rahatlıkla gece dışarı çıkmaya karar verdik. Fakat bu karar hiç kolay değildi.

sabah 9 gibi kalktık. Sho’nun kendine ayırdığı bu cumartesine uygun olarak özenle hazırladığımız “japon kahvaltısı”nı yiyiorduk. Yani o miso çorbası, gohan(bildiğin pirinç lapası) ve balıktan oluşan sabah iğrençliğini yiyodu. Yosunlu çorba ve balık hay sabah sabah hemde. üstelik ne zaman mutfağa girse küçük çaplı facialar yarattığı için ona yardımda etmem gerekiodu ıyh. Neyse bende gohan üstü yumurtayla kendimce kahvaltı yapıyodum. Birden hashi ler ağzında, yanaklar dolu dolu, dudaklar sekiz kilometre önde, düşünceli bir ifadeyle bana bakmaya başladı. Başta dedim her halde gene iş güç derdine düştü. Fakat bakış uzadıkça huzursuzlanmaya başladım.

“hayırdır?”

“bu gün bi planın var mı?”

“benim? Yooo! yok hayır.”

“celli ile çıkmıyomusun yani?”

“mümkün değil zira istanbula gitti 2 hafta falan yok”

“hmm.. ozaman bu akşam dışarı çıkalım mı? İkimiz beraber?”

Şimdi ee nevar bunda diyebilirsiniz. Şu var efendim daha önce bu günlük içerisinde yanımızda kimse olmadan dışarı çıktığımızla ilgili bi cümle geçtimi? Belki en çok, beni bi kaç kez işe bıraktığını yazmışımdır. Ama onun dışında bu tarihimizde bir ilk olacaktı yanımızda kimse olmadan geceleyin dışarı çıkmak. Ağzım açık öyle bakakaldım suratına.

“o.. o nasıl olcak ki?”

“he? Anlamadım ne sormaya çalıştın”

“nasıl çıkıcaz onu soruyorum”

“normal insanlar gibi. Giyinip falan”

Yarı açık gözlerle “haddi be” ifademi koruyarak suratına baktım. Sırıttı. Derin bi nefes verdim

“senin için sorun yoksa benim için zaten yok” dedim

Akşam hazırlanıp evden çıktık arabayla ginzaya gittik daha önce pek çok kez (çoğunlukla dolaşan delileri izleyip kıkırdama maksatlı)arşınladığım bi sokaktır. fakat bu sefer resmen olaya dahildim. Dalga geçmek bile zor, sonuçta baya baya oraya ait davranan bi adam taşıyosun yanında.

Bi lokantaya girdik bildiğin şık bi yer. Hani türkiyede lokantada ödiyeceğin hesabı sunum biçimine bakarak ayırabilirsin ya. Japonyada pek mümkün değil o. sokaktan aldığım takoyaki ye bile özen gösterio adamlar. Ya da ne bileyim gene türkiyede bilirsinki fiyat arttıkça porsiyon küçülür. Ama japonya için bu da geçersiz zira adamlar zaten küçücük kaplarda yiyolar ondan daha az bişi getirmeleri bildiğin ibnelik olur. Zaten burasıda şık bir Fransız lokantasıydı ortalık gaijin kaynıyodu resmen.

Ortama uygun davranma sorunu yaşamadım. ama o tür ortamlar oldum olası huzursuz eder beni . ne yani böyel efendi efendi kasıntı kasıntı yemek yiyince elitmi oluyoruz. Ya da tabağımızda yemediğimiz tonlarca ıvırzıvır olunca aşçı dahi mi sayılıo. hanım efendi tiribimi bir an olsun bozmadan.

“neden buraya geldik ki?”

“beğenmedin mi?”

“ eğer bu tür saçmalıkları sevseydim fransada yaşamayı seçerdim japonyada değil”

“nası yani?

“fransız yemeği yiyoruz ve şu anda japonyadayız onu diyorum”

“fransız yemeği için fransayamı gidelim yani”

“ tabii şimdi senin açından bakınca durum biraz daha anlaşılır oldu aslında. ama bak bu kibar tavrı takınma zorunluluğu beni çok geriyo. Kısık sesle konuşup ortamdaki yapay insanları seyretmek sıkıcı değilmi.”

“ozaman etrafla meşgul olma sadece bana odaklan ve yemeğin tadını çıkar”

Tek kaşımı kaldırpı suratına baktım, yanağının kenarında biriken sırıtışla yemeğinden büyükçe bir lokma aldı. Bende ona eşlik ettim. Çok konuşmadan ama ara ara kıkırdaşarak yedik yemeği.

Yemekten sonra bişeyler içimek için adını okuyamadığım biyere girdik onca kolay okunur tabela (dünya markalarının adlarını olduğu gibi kullanmışlar katakana yazcaz diye kasmamış çoğu dükkan) arasında burayı seçmesi üzücüydü. Gene şık bir mekandı. Fakat öncekine kıyasla oldukça rahatlatıcı loş bir atmosferi ve bunu destekleyen sarı ışıkları vardı. bir çeşit Pub tı.

neyse bişiler içip dışarı çıktık zaten esas olay da orda oldu arabaya doğru giderken bu elimi tutu. (dikkatinizi çekerim birimiz 27 diğerimiz 29 yaşında hatta nerdeyse 30 olcak) bi an irkildim hiç beklemediğim bi yürüme pozisyonuna geçmiştik. Şikayet edilcek bi yanı yoktu aslında. fakat genede tedirgin oldum. Adımlarımı yavaşlattım. Geride kaldığımı fark eden Sho arkaya dönüp bana baktı. Bende sırıtıp bi elimize bide buna baktım.

“nerden geliyo bu cesaret ona takıldım bi an?”

“saklanmaktan sıkıldım! ordan geliyo”

“umh! E iyi ozaman fakat elimi biraz daha sıkarsan kagren olcam”

“AH! Pardon”

“önemli değil.”

Suratıma bakıp onay bekleyen bi ifadeyle “umh”ladı. bende benzer bir ifadeyle “umh”ladım. Bi müddet “umh”laştık sokağın ortalık yerinde karşılıklı duruyoduk ve hiç bi anlamı olmayan “umh”lamalarımıza gittikçe garipleşen surat ifadelirimiz eşlik etmeye başlamıştı.

sonra sho yavaş ama çevik bir hamleyle yanıma geldi. kafasını bana doğru çevirdi, dudaklar hala önde son bi kez “umh”ladı ve sırıttı. Karşılık olarak bende oldukça yapay bi sestonuyla sakince ve salak ötesi bi ifadeyle sırıtarak “Kıya!” dedim. Ve koptuk. Delicesine.

Tam gülerken kafamı yandaki mazalara doğru çevirdiğimde mağazalarını yeni kapatmış 4 kişilik bir kız grubunun sesizce sırtarak bize baktığını gördüm. O noktada yapılacak tek şeyin “koy detone rahvan gitsin” modeli olduğunu düşünerek bunlara doğru sırıtarak “merhaba” dedim. Sonra sho ya baktım ikimizde hala gülmenin yarttığı apatl sırıtma efektiyle şaşkınca birbirimize baktık.

Kızlardan biri ileri doğru bir adım atıp

“iyimisiniz?”diye sordu

Bende hala o kayıtsız halimle ve tüm içtenliğimle

“saolun iyiz siz nasılsınız?” dedim.

Kızda bi okadar içten görünüyodu fakat biraz afallamıştı

“i.. iyiyiz”

Sho gülmesini toparlamış hatta bi hayli ciddileşmiş bi halde bana yanaştı.

“bi problem yok dimi bayanlar”

“ah! ha.. hayır”

“pekala iyi geceler sizlere” dedi ve tam yola koyulmak üzereyken kızlardan biri biraz aceleci bi sesle

“a! Ano! Biz beraber birşeyler içecektik sizde bize katılmayacakmıydınız” dedi.

Bunu dedikten hemen sonra da sokağın sonuna doğru ürkek bi bakış attı.bir adam orda durmuş bizim bulunduğumuz yere bakıyordu. kızların hepsi oldukça tedirgin duruyordu. Bi an sho’nun elimi bıraktığını fark ettim. Kafayı kaldırıp kızlara doğru sırrıttım. Neyseki Tina ile arkadaşlığımın getirdiği eşsiz bir yeteneğim vardı.

“ah tabii ki katılıcaz saatlardir sizin işiniz bitsin diye bekliyoruz buralarda. Bizlerle dışarı çıksın diye okadar uğraştıktan sonra nerdeyse eve dönüyodu düşünebiliyomusunuz elini tutmam gerekti” dedim ve deminki ifadeyi tekrar edip “kıya” ekledim sonuna. Kızlar bana bakıp umutla sırıttmaya başladı ben aceleyle sho’nun koluna gridim sho şaşkınca bana bakıyordu tam anlamamıştı ne olup bittiğini.ben önde duran kıza dönüp;

“sende diğer koluna gir ki kaçmasın bir yere” dedim

Kız dehşetle açılmış gözlerini bana dikti. sırttım sözümü dinledi. beraberce yürümeye başladık sho hala salak salak suratıma bakıyodu. biraz sonra kızların huzursuzca baktığı adamın yanından geçtik adam bi anda

“ah! Sakurai-san gerçekten sizmişsiniz bende gözlerim beni yanıltıyor diye düşünmüştüm!”

Sho bi anda irkildi adama doğru kafasını çevirip baktı. “tanışıyomuyuz.” Tam o sırada adam bir fotoğraf makinesi çıkardı. Bizi durduran kız enteresan bir ses çıkardı ve adama doğru resmen atıldı.

“uaaa süper. Canon’un son modeli dimi bu. durun bi bakayım!” diyip adamın boynundan makineyi aldı diğer kızlarda yanına geçtiler. Bildiğin japon genç kız bağırışlarıyla makineye bakmaya başladılar. adam bi anda panikle makneyi almaya kalkıştı. o sırada makineyi elinde tutan yere bıraktı, bir başkasıda “yanlışlıka” tekmeleyip yola doğru gönderdi. Karşı kaldırıma çarpan makine dağılı verdi. Bu sefer japonsal özürdileme gümbürtüsü koptu. Adam makinesine doğru feryat edip koşturdu. sho o sırada kolumdan yavaşça sıyrılıp cebinden kartvizitini çıkardı. adam elinde dağılan kamerasıyla yanımıza gelince;

“özür dileriz. Makinenizin zararını karşılamama izin verin lütfen” diyip adam kartvizitini uzattı. “bana ulaşın lütfen” Sonrada bizlere dönüp;

“hadi bayanlar biraz daha oyalanırsak hiç bir şey içemiyeceğiz bu gece”dedi. adamı arkamızda bırakıp bişiler içimek için hoş küçük bir kafeye girdik.

Durum özetle; kızlar, biz orda ayak üstü saçmalaşırken bizi görmüşler. Sonrada o fotoğraf makineli zırtapozu görmüşler ve “iki arkadaşın” gözleri önünde “yanlış anlaşılmasını” görmek istememişler. Bu nedenle bizi durdurmak istemişler. Hatta sho lavaboya gittiğinde bir dizi öğüt dinledim. Ne olursa olsun sho da bir erkek olduğu için benden hoşlanıyo olması mümkünmüş. bu nedenle onun gibi bi adamı kaçırmamalıymışım. bende onayladım onları. Ama o kadar da içtendiler ki bozasım gelmedi doğrusu. Hem sonuçta basbaya bizi kurtarmış bi ekibi bozmak ayıp olur.

2 saat kadar sonra eve geldiğimizde (kızlarıda evlerine bıraktık üstelik) olabildiğimiz en hızlı şekilde uyku pozisyonuna geçtik. yatakta mal mal tavana bakarken gece hakkında konuşmaya başladık. Kızların öğüdüne baya baya güldük. Sonra sho’nun elini tutum “bi müdet daha bunu sadece evde yapalım olurmu?” dedim. Oda bana dönüp “umh”layarak karşılık verdi. Bende “kıya” ladım. Baya bi güldük bu sefer tüm gecenin dönüştüğü saçmalığada gülüyorduk.

Günlük 10

2011-02-13T09:51:00.000-08:00

not: kankaa 2 bölüm koydum bu kez, 9 ve 10. umarım seversin. tek ve sadık takipçim benim ^-^

26 ekim 2011 Çarşamba 18.22

Celli geldiğinden beri sık sık onunla takılmaktayım önceklikle ona bir ev tutuk. Halva’nın burda okuması her nekadar sallantıda da olsa o genede o gelicekmişçesine büyük bir ev tutu. Üstelik müstakil.

5 kasım 2011 Cumartesi 19.46

Dün gece erkenden yattım hava dehşet soğuktu. Kış ben geliyorum kollarınızı açın mesajı vermeye başladı ufaktan. Ben yattıktan kısa bir süre sonra Sho’nun geldiğini duydum. İçimi bi hüzün kapladı yatması kafadan yarım saati bulucaktı. Evde başka oda olmadığı için bende onun yaptığı herşeyi duyucaktım ve merak ettiğim için uykum kaçacaktı.

Ben kafamda bunların sıkıntısını yaşarken Sho kendini yatağa bıraktı. Oldukça şaşırdım hiç belemediğim bi hamleydi özellikle bu gün dizi çekiminden geliyodu ve kesinlikle uyumadan önce her zaman en azından bi duş alırdı. Merakla buna doğru döndüm. Saçı başı karman çorman ve ıslaktı. Kafası yastıkta değildi. Kaşlarını çatmış bir halde tavana bakıyodu. Sarhoş gibi bir hali vardı. Yatakta az diklendim ve Sho’nun gecenin karanlığında camdan gelen ışıkla aydınlanan ekşi ifadeli suratına baktım. İyice küçük görünen gözlerini bana çevirdi. Gerçekten kötü görünüyodu. Sanki odada bi başkası varmışcasına kısık bir sesle “iyimisin?” diye sordum. “umh” sesiyle cevap verdi.

“sarhoşmusun? “

“hayır… sadece… yorgunum”

Önce dışarıya baktım ama dışarda yağmur yağmıyordu. Fakat sho resmen sırılsıklamdı. Ben yatakta diklenirken üzerini iyice örtmekle meşguldü. Bi an alnına dokundum. Olmasını beklediğim en son şey, ateşi vardı.

“ateşin var”

“umh sanırım”

“ilaç aldınmı?”

“hayır”

“birine söyledinmi?”

“tabii ki hayır… uyuyunca geçer bugün biraz üşüdüm sette ondan olmuştur.”

“bare bi duş alsaydın iyi gelir”

“gerek yok sadece uyumak istiyorum.”

Tartışmanın anlamı yoktu. Şu yapış yapış görünen acaip bantımsı ateş düşürücülerden kalmamıştı evde. o saattede alamayacağıma göre bilinen en eski ve güvenilir yönteme geri döndüm. Kalkıp bi kaba su doldurup içine bi kaç buz attım o uyuken ateşi düşene kadar bileklerine falan koydum. En son saate baktığımda saat 5’i geçiyodu sonrasında sızmışım. Saat 6 gibi alarmın sesiyle zıpladım. Sho alelacele kalkıp hazırlanmaya başladı. Bi an bütün algılarım dumura uğradı.

“nereye gidiyosun sen?”

“ ne demek o? İşe gidiyorum tabi ki!”

“kafan mı güzel ne işi bu halde?”

“ne varmış halimde”

“oha! yok artık, hastasın farkındasın dimi?”

“hasta değilim. şu anda ateşimde yok. ayrıca geç kalmak üzereyim”

“ateşin olmaz tabi gece düşsün diye ebe…. Anam ağladı”

Bir an durup düşünceli bi şekilde bana baktı

“biliyorum gitmemi istemiyosun ama elimden bişey gelmez kötü bişi olursa haber veririm”

Dedi ve evden çıkıp gitti haala daha da gelmedi. Telefonu kapalı burda endişeden kuduruyorum.arıyacak kimsede yok. kaldım öyle olduğum yerde.

21.18

Hala gelmedi umarım ilaç falan almıştır. Resmen sinirim bozuldu burda

6 kasım 2011 Pazar 02.03

Eve haala gelmedi… aramadı da. telefonu hala kapalı. kafam dağalsın diye kendimi filme, diziye verdim. Ama yetmiyo. Hasta olmasa umrumda olmaz. ama resmen aklım kaldı adamda.

04.25

Saat 2 buçuk civarı kapı çaldı. Gelen nihayet Sho’ydu resmen berbat görünüyodu.dehşetle buna baktım. Bişi demden usulca kafasını omzuma koydu.

“yönetmen yarın sete uğrarsam beni dövüceğini söyledi.”

“ondan mı bu saate kadar bırakmadı seni” dedim sinirle

“anlatıcam ama önce yıkanmak istiyorum olurmu?”dedi.

Sesimi çıkarmadım. Yıkanmasına, kurulanıp giyinmesine yardım ettim. yatağa yatırdım neyseki ateşi yoktu.

Derin bir nefes verdi “sabah sette hasta olduğumu ufaktan hissetmeye başladım.” Dedi pişkin pişkin. ben demedim sanki uyuza. neyse “ Ama kondurmadım. kahvaltı edemedim, midem bulanıyodu çünkü. Öğlende bişi yemeyince A ve B (rol arkadaşı tipler adlarını hatırlayamadım şindi) beni sıkıştırmaya başladı bense dün geceki gibi terlemeye başladım. ateşimin çıktığını hissediyodum. ufaktan titremeyede başladım o sırada. Neyse set için makyaj yapan C-san (makyöz oluyo bu abla) ateşim olduğunu fark etti. sanırım benim algıladığımdan daha fazlaydı. Bi anda ortalık karıştı beni apar topar hastaneye götürdüler bu saate kadarda ordaydım. Aslında bu gece orada kalıcaktım ama Kazama seni çağırmamı onaylamdı. bende sinirilendim. oda doktorla konuştu serum bitince çıkabileceğimi söyledi. bende o bitene kadar bekledim sonrada geldim”

Kendimi deli gibi kötü hissettim. Sabah onu hiç göndermemeliydim. Ama elimden hiçbir şey gelmiyor. Mızıkçılık yapan uyuz hatun olasımsa hiç yok.

“eve gelmemeliydin. kendini iyi hissedene kadar hastanede kalsaydın ya”

Suratıma baktı yorgun bi sırıtışla;

“ yazın bi ara nezle olmuştun ateşin vardı hatırlıyomusun? Doktora bile gitmemiş ve 2-3 aspirin ve bol çayla hiç birşeyin kalmayacağını söylemiştin. Ki bi hafta sonra hiç birşeyin yoktu.”

“bide kötü örnek olmam eksikti. Yavrum evladım evet ben bunu yaptım ama o süreçte en az 2-3 gün evden dışarı adım atmadım. Ayrıca ‘aman da çalışayım. ben çalışmazsam dünya batar. ülke batar’ türünden bi hissiyata sahip değilim. Oysa sen yarın kurtlanmaya başlarsın. İşte olmadığın için ruhunu çürütürsün.”

“abartma! Tamam biraz gerilirim ama o kadar. ayrıca yarın tüm gün uyumayı hedefliyorum.”

“hadi bakalım öyle olsun. İnanayım bare boşa gitmesin”

Sora biz gevezelik ederken uykuya daldı. Ateşi yok. usulca uyuyo.

Günlük 9

2011-02-13T09:47:00.000-08:00

21 ekim 2011 Cuma 23.42

Sabah uzun zamandır ilk kez Sho’yla aynı saatte evden çıktım. Hatta yolu üzerinde olduğu için beni işe bile bıraktı. Japon toplu taşıma sistemlerinden birini kullanmadığım için ultra huzurlu bir biçimde odama girdim.

Bir önceki gece “HeyHeyHey” (bi çeşit müüzik programı) için gerekli 30 parça çizimi (ki hiçbiriaslında benim sayılmaz hepsi diğer illustatöelerin yaptıkları fakat ben boyma falan gibi angaryalardan sorumluyum ama genede güzel ^^) tamamlamam gerektiği için götü, başı ve mekanı tarumar ettmiştim. Odadan fil sürüsü geçmiş gibiydi. Bende ortalığı toplamaya koyuldum. tam işin en sevdiğim “boya kalemlerini tür ve renklerine göre sıralamaca” kısmına geldiğim sırada odamın kapısı çalındı.

Deli gibi ürktüm.sonuçta benim odamın kapısı çalınmaz odama bi Yamada-san girer. o da kapıyı vurmaz, tüm Japon aceleciliğiyle içeri dalar, bana günlük işlerimi yağdırır ve gider.

Merakla kapıya dönüp “Hai!” dedim. Kapı açıldığında içeri sekreter hatun girdi. oldukça meraklandım suratına soru soran bir bakış attım. Onun da kafası karışmış gibi bir hali vardı sesiz ve birazda ürkmüş bir halde;

“seni bir kadın soruyo. Aceleci ve tuaf bi tip, odana göndereyim mi?”

“eh! Kim miş söyledimi?”

“sordum. ama bişi söylemedi sadece seni görecekmiş.”

“tamam gelsin ozaman. ama beni burda unutma” dedim ağlamaklı bi sesle

Sırıttı

“korkma bölmenden gelen sesler rahatlıkla duyuluyo”

Bu noktada ben çalıştığım mekana “oda” diyorum. ama evet kendisi bi çeşit “bölme” alçak tavanlı biyer ofis katı. Ortamı duvarlarla iyice basıklaştırmak yerine, kalın suntalarla bölüm bölüm ayırmışlar. yani tipik bi ofis. benim bulunduğum kısmın tek farkıysa benim gibi ebleh illustrasyonlar yapanların bölmelerinde kapı var. çünkü hepimiz iş yetiştirirken delicesine ortalığı dağıtıyoruz. Birkaç kez iş arkadaşlarımın yanında “bölme”me “oda” deme gafletinde bulunmuştum. Bu Japon kitleside beni düzeltmeyi deli gibi sevdiğinden bulunduğum mekanın “bölme” olduğunu sürekli vurguluyorlar.

Neyse laf sokucu ürkmüş sekreter hatun gitti. çok kısabir süre sonra odanın(bölmenin -_-) kapısında bi karaltı belirdi. Siyah, zarif, yüksek topuklu bir ayakkabıyla siyah, dar bir pantolun arasından incecik siyah çoraplı ayakları rahatlıkla seçiliyordu doğrusu gerçekten şık bi üçlüydü. yavaşça kafamı yukarı kaldırdığımda beline tam oturan siyah tüniğinin fırfırlı duran eteklerine ve belindeki, ayakkabısına uyan koca kemere gözüm çarptı. Tüniğin yakası yayvandı ve olduça dökümlü bir dekolteye sahipti. Boynunda ucunda parlak siyah bir taş olan ince ve kısa bir zincir vardı. Tüniğin üzerineyse belinin yukarısında kalan siyah peluş bir yelek giymişti.

Gözlerinde siyah metal çerçeveli rayban tipi simsiyah camlı bir güneş gözlüğü vardı. Nerdeyse bayaz diyebileceğim açıklıktaki teni, üzerindeki yoğun siyahlığı iyice vurguluyordu. Karşımda tek bacağına verdiği ağırlığıyla ince ve zarif olduğunun altını çizen oldukça feminen bir hatun vardı. Vücudandaki tek renkli bölge bildiğin havuç turuncusu parlak saçlarıydı. taze kesilmiş, fönlü, kısa ve küttü saçları. Ve kahkülleri gözlüğünün çeçevesine değiyordu.

Bi anda kendi üstüme baktım. kıçımdan düşen bir kot. Ve “V” yakalı mor tişörtüm vardı üzerimde. saçlarımı sabah kalktığımda toplamıştım. sonra düzeltmemiştim bile. Bi an omuzlarım çöktü doğrusu. Hatun resmen görüntüsüyle beni eziyordu.

Ben baştan aşşağıya süzme işlemini bitirdikten sonra birer karadelikmiş gibi duran ve arkasında bir göz olduğunu umduğum gözlüklere doğru “kimisin ki sen” tür bir bakış attım. O bakışı attığım iki saniyede de içimden kurgu yapmaya başladım

1 bu hatun sho’nun eskilerden biri ve bi şekilde(misal Aiba şekli) kulağına gitti buda bana “bik”lemeye geldi

2 maksat entrika olsun diye bunu menajer gönderdi

3 bu hem ünlü hemde Sho hayranı bi tip azıma sıçaya geldi (muhtemel Aiba gene bişiler söyledi)

4 daha da kötüsü Kanjani giller artı Aiba çenesini tutamadı, olay yayıldı, hatun haber yakalamak isteyen bi gazeteci. ben sıçtım.

5 bu, çizimini yaptığım ünlü ablalardan biri. onu öyle kötü çizdimki azıma sıççak!! (niyeyse bu da en son aklıma geldi)

6 bu, çizimini yaptığım ünlü ablalardan biri. onu öyle iyi çizdimki bana teşekkür edicek !?! (en saçmasıda bu yannız. Zira çizdiğim en çok 3-4 kişi var onlarda… eh bu diil yani)

Ben bu düşünceleri kafamda kurgularkan hatun oldukça havalı bir şekilde koca yüzüklü sol eliyle gözlüğünü çıkardı ve ellerini önünde kavuşturdu. Ben suratına bakmaya devam ediyordum. ama kafamdaki düşüncelerin etkisiyle öyle dikkatli falan bakmıyordum. Yani bildiğin boş bakıyodum. Bi anda konuşmaya başladı.

“bare içeri davet etseydin.”

Ben aynı mal bakışla;

“ah buyrun” dedim ama ortamda bi terslik var hissi içimi rahatsız etmeye başladı .

hatun koltuğa otururken Yamada-san odaya daldı. Elinde gene bi tomar yapılacak listesiyle. Odayı toplamayı daha bitirmediğim için bi kederlendim. bide üstelik gizemli şık misafirim vardı. Yamada-san odadaki hatunu görünce bi duraksadı sonra pek nadir gördüğüm o irite edici sırıtışıyla bana baktı;

“ ah arkadaşın var demek. neyse ozaman bunları sana vereyim” diyip elinde duran 2-3 kağıdı bana verdi. Sonra gene o sırıtmayla;

“ülkende senin dışındaki bütün kızlar güzel galiba” dedi ve odadan çıktı.

Arkasından yüzüme anında oturan“ha! ha! ha! Amanda pek komik” ifadesiyle 5 saniye kadar arkasından baktım. Ve hemen akabinde demin bana garip gelen şeyi fark ettim. hatunla Türkçe konuşmuştum.

Bi anda sert bi refleksle masamın önünde duran tekli koltuklardan birine oturmuş bacak bacak üstüne atmış bayık ve sıkıntılı bir ifadeyle bana bakan hatuna döndüm;

“ EHHHHHH! Celli senmisin??????”

“günaydın!”

Benim maili aldıktan sonra bi müddet inanamamış yazılanlara önce bi gülmüş. sonra bi anda benim daha önce anlattıklarımı düşünmüş. Mesela ilk kez Tokio dan imza aldığımda ona hararetle anlattıydım. Sonra bi erkek arkadaşımın olduğunu ve hatta adının “Sho” olduğunu, onunla işte tanıştığımı söylemiştim. Aslında o benim zemin hazırlamamdı. Fakat ben bunu söylediğimde okadar güldü ki bende devamını anlatmadım. Nede olsa gelicek diyede bi daha konuyu o kısma hiç getirmedim di.

Neyse maili alıp bütün bunları kafada birleştirince kıllanmış ve Miku’yu aramış Miku da onaylayınca ve hatta bana ne denli kızdığını anlatınca. Buda bi anda feci celallenip gelmek için ne gerekiosa yapmış. Bavulunu hava alanında ki dolaplardan birine kilitlediği gibi de soluğu FujiTV ‘de almış.

Bi süre sonra ben mecburen işimin başına döndüm. Fakat hala garipsediim için ara ara kafamı kaldırıp Celli’yi süzüyordum en sonunda Celli istifini bozmaz bir halde;

“sabahtan beri dehşet içinde bakıyosun bana. asabım bozulmaya başladı.”

“sabahtan beri şüpheleniodum, ama artık dayanamıycam… sen kimsin benim çatlak cellime naaptın??”

Gözlerini iyce kısıp tip tip suratıma baktı;

“yedim onu!”

“aman tanrım!!!”

“ya bi git salak karı. Japonya’ya ben ne amaçla gelicektim hatırlıyomusun?”

“hee hatırlıyorum, iş felan kurcaktın dimi?”

“evet. Yani iş kadını gibi görünmeliydim. Bu nedenle bi süredir görsel üzerine çalışıyorum” elini saçları arasında gezdirip “şöyle havalı bişi olayım istedim”

“ baya başarılı olmuşsun sen ozaman”

Kocaman bir kahkaha patlattıp tek kolu üzerinde bana doğru yanaştı

“ayrıca şöyle japon ya da kore yapımı abilerleden kafalıyayım bi kaç tane dedim fenamı yani”

Bi anda konuşmasındaki tonlamanın değişmesiyle birlikte direk celli oluvermişti. Sevindim. sadece ambalajı cilalamıştı ama neyseki içerik tümüyle aynıydı.

Ben iş yaparken bütün gün bana etmediği küfür söylemediği hakaret kalmadı. Bi yandanda gülüp duruduk. Onun içinde ayrı azar yedim “ben sinirimden gülüyorum sana noluyo” diyip durudu.

Bu arada Yamada-san da sürekli odamın önünde dolanıp durdu ciğerci dükkanı önündeki kedi gibiydi dangalak.

Akşam benim işim bitince hava alanına gidip bavulunu aldık. Sonrada daha önce Netri ve Miku’nun kaldığı otele Celli yi götürdüm.

Bu arada işin ürkünç tarafını kısa sürede fark ettim ki Celli hala söylenenlerin doğruluğundan emin değildi. Daha çok Jaaponya’ya gelmesi için yapılmış bir oyundaymış gibi bir hali vardı. Aslında hak vermiyoda değilim. sonuçta yazdıklarım baştan aşşağı okunursa bildiğin gerçek dışı bi atmosfere sahip oluyo.

Cell odasına yerleşmek için çıktığı sırada bende lobide kaldım. Otelde otel di hani. Bildiğin lükstü. böle pırl pırıldı her yer. Mekanın pek çok yerinde altın yaldız kaplamalar göze çarpıyordu. Lobisi kocamandı. Yüksek tavanlı mekan Victoria dönemi avrupa mimarisinin tipik bi örneğiydi sanki. Fakat ne yazık ki japonyadaydık. Bu nedenle ortam daha çok; 18. Yüzyılda Japonya’ya yaptığı kısa ziyaretinden edindiği izleinimleri, tüm avrupaya hava atmak için kullanan, salak bir asilzadenin elinden çıkma bir rüküşlüğe sahipti. Resmen insanı üzen bi mekandı. Üstelik bunun için kimbilir ne kadar para alıyodu dangalaklar. merak ediyorum, Sho bu oteli neden sevio acaba.

Ben bilmiş bilmiş duvarları incelerken önümde bir karaltı belirdi. Bende Celli’nin geldiğini düşünüp karaltıya döndüm. Sho kaşlarını çatmış tip tip bana bakıyodu. Bi salak oldum;

“ne işin var burda” diyi verdim . sho sesiz fakat huzursuzluğu suratından okunur bi halde;

“esas senin ne işin var burda”

“önce ben sordum”

“oyun oynama benimle”

Derince bi soluk verdim ‘neden illa ben alttan alıyorum?’ sorusunu evdeki bi diklenmeye saklayıp ağzıma gelen lafları yuttum;

“sana Celli’ye durumu anlattan bi mail attığımı ve onunda cevap vermediğini söylemiştim hatırladınmı”

“evet” diye ters ters cevap verdi

“bu gün kendisi İşyerime geldi”

Anlamaz bir ifadeyle suratıma dik dik baktı ben devam ettim;

“işte şimdi senin daha önce söylediğini dinleyip” gözlerini kısıp suratıma anlamaya çalışarak baktı “hani Netri ve Miku geldiğinde bu otelin güvenilir ve rahat olduğunu hangi arkadaşım gelirse düşünmeden buraya yerleştirmem gerektiğini söylemiştin ya” hatırladığını belirten kaşkaldırmasını aldıktan sonra devam ettim “hah o söylediğini dinleyip onu buraya getirdim. Fakat daha önemlisi 1 sen neden burdasın 2 neden bu”kadar sinirlisin.”

“keşe bana haber verseydin”

“neden durup duruken seni rahatsız edeyim 1 telefon görüşmesi yüzünden 1 saat geç geldiğin oluyo. Ayrıca sonuçta kendi adıma yer ayırttım.. senin söylediğin gibi…”

“evet ama bi terslik olmasın diye otelde benim numaram var. Ve ben çekimdeyken bil bakalım telefon kimde. Telefonun ısrarlı çalışına dayanamayan Menajerim telefona cevap verdi. Senin adına ayrılan odayı onaylamak için aramışlardı. Yediğim bi ton azarla buraya geldim. Ayrıca ne olduğunu merakta ettim.”

“ eeeehh! Ama bana bunu söylemeliydin.”

“böyle bi durum olucağını hiç düşünmemiştim” derin bir nefes verdi suratındaki ifade yumuşamıştı ama ben dehşet huzursuz olmuştum yavaşça elini öne uzattı sonra geri çekti lobinin ortasında tensel temas oldukça saçma bi zorluk olucaktı. mantıklıydı ama ikimizde daha beter huzursuzlandık. Yavaşça elini kafasına atıp sırttı “neyse sorun yok ozaman. bu günlük işimde bittiğine göre Celli-san ve seni yemeğe götürüreyim olurmu?”

“tabi neden olmasın. bencede menajerin katil olabilir. O potansiyel var onda”

“ha?”

“diyorum ki sen menajerin beni öldürsün istiyosun galiba?”

Kocaman bi kahkaha attı;

“o kısım hakkında bi endişen olmasın. Senin hakkında kendi endişelerini giderecek kadar bilgi edinmiş durumda artık.”

“o nedemek be?”

“bir dedektif titizliğiyle senin hakkında bir dizi araştırma yaptı hatta bi müddet bir tercumanla bile takıldı. Kazama-kun iyi adamdır. Ve artık ondan korkmana gerek yok. Fakat arada böyle dikkatsizlikler yapmaya devam edersek, ikimizi de feci azarlamaktan vazgeçmicek haberin olsun “

“ha yani sen onun duymasından dolayı kızmadın….. peki neden sinirliydin”

“onun duymasından dolayı kızdım. çünkü delicesine azar yedim. nerdeyse 30 yaşındayım azar yemek hiç hoş değil. üstelik durumu bilmediğim için seni savunucak tek bir söz bile edemdim. Sinir bozucuydu.”

“he~~ ah! ama ne bilim ya~~”

“tamam benim hatam. ama bunu yeni fark ettim. Şimdi yemeğe gidelim mi”

“tamam ama bekle de Celli gelsin”

Ben bunu diyip Celli geliyormu diye asansörlerin oraya doğru baktığımda karşımda gördüm kendisini. biraz uzak sayılabilecek bi noktdan inanamaz gözlerle bize bakıyodu. bu arada yukarı gittiğinde üzerinide değişmişti. Bu sefer siyah diz üstü bir elbise giymişti. dizinin altına kadar uzun, bacağını kavrayan, siyah çizmeleri vardı. Üzerine de siyah şık bir hırka geçirmişti. Elinde de küçük bir çanta vardı. Bi an gene kendi görüntümden utanıverdim. üstlik bu kez Sho’nun da gözünü kapama isteğime engel olmam gerekiyodu. İçimde ki hasetsel durumu dışarı yansıtmayacak bi ses tonuyla ;

“ah Cellli indin demek”dedim

Bana dehşet hoş duran göz makyajının ardından pis pis baktı Celli ve sert bir tonlamayla;

“evet indim” dedi.

Sonrada topuklu çizmesinin lobide yankılanan tıkırdamalarıyla yanımıza geldi. Gayet diplomatik bir tavırla tokalaşmak için elini Sho ya uzattı. O sırada bende bi cesaret Sho’nun suratına baktım. Yüzünde 3 yaşında bir çocuğa bakarmış gibi bir ifade vardı. Şerefsizim çevremizdeki kadınlar beni, Sho’yu etkilediklerinden daha fazla etkiliyo. Denyo! öyle bi konumda ve bunun öyle bi bilincindeki…

Sho’nun teklifi üzerine 3’ümüz beraber otelin lokantasında akşam yemeği yedi bolca lafladık. Celli kısa sürede üzerindeki şoku atlattı. Ve yeni görüntüsü altından eski bildiğim Celli canlılığıyla konuşmaya başladı.

Artık Japon karasularında uzun uzun vakit geçiricek bir arkadaşım var. Bu arada eve gelmeden sho yolda pis pis sırıtıp “ fakat bütün arakadaşların senden iyi giyiniyo” dedi. Bi içerlemedim desem yalan olur. Sanırım alışverişe çıkmalıyım. T-T

Günlük 8

2011-02-08T12:23:00.000-08:00

15 ekim 2011 Cumartesi 10.05

Kahvaltım henüz bitti kefyifle çayımı yudumlarken bi kaç küçük gelişmeyi yazayım dedim.

13’ünde olanlardan sonra o akşam, sho eve gece 1 gibi geldi. İçeri geçince üzerindeki ceketi bile çıkarmadan direk kanepeye bıraktı kendini . ben yerde oturuyodum sırtım kanepeye dayanmış karanlıkta bilgisayarda takılıyodum. Kafası hemen arkamdaydı. Düzenli nefes alışını duyabiliyordum. Ayrıca, bu saate kadar işte olmadığıda, her nefes verişinde ciğerime dolan alkol kokusundan rahatlıkla anlaşılıyordu. Ara, ara iç geçirişleri ve çıkardığı seslerden hafif sarhoş olduğunu anlamaksa kokuylada birleştirince oldukça kolaydı.

‘Merhaba’ türünden bi giriş cümlesi yapmadığı için bende istifimi bozmadım. Aslında normalde çok taklımam hatta farketmem bile. Fakat o gece resmen bu sessizlik bana batmaya başlamıştı. Zira öğlen ben o odadan çıktıktan sonra neler olduğunu delicesine merak ediyodum. Hay eylenceli bi konuşma olmuş olabilir ve ben bunu bilmek istiyordum.

Sesizlik uzadıkça kıllanmaya başladım. “acaba kötü bişilermi söylediler, yoksa kızdılarmı, bi problem mi çıktı…” bunun gibi uzayıp giden endişeler içimi kaplamışken kafamda Sho’nun elini hissettim. Normalde birisi kafama o kadar yumuşak dokunursa delicesine gıcık olurum. ama söz konusu kişi Sho olunca pek gıcık olmuyorum doğrusu. Yavaşça ellerini saçımda dolaştırmaya başladı. Bi süre sonrada suratını iyice enseme yapıştırıp kolunu boynuma doladı. Normal şartlarda sıradan olması gereken bu hareket beni iyice endişe manyağı yaptı.

İçim bi tuaf oldu resmen ağlayasım geldi. Fakat sakin görünmeye devam ettim gayet usulca kafamı sola çevirdim ancak gözümün ucuyla saçlarını görebiliyordum.

“uyumadan üstünü değiştir.”

İtiraz eden bir homurtu çıkardı.

“iyimisin”

Onaylayan bir homurtu

“hım sırf meraktan soruyorum kimlerleydin”

Kafasını ensemden uzaklaştırıp homurtulu bi sesle

“sen o oda dan çıktıktan sonra o ekip pek bozulmadı diyebilirim. Önce, aiba salağının yaptıklarından sonra mecbur kaldığım açıklamayı yaptım. Sonra olay bi anda muhabbete döndü. Sonra da işlerimiz bititğinde buluşmaya kararverdik. Kısacası bu öğlende gördüğün ekip topluca dışardaydık.”

“umh! Arkasından sorabileceğim herşeyide cevapladığına göre sızmana kaldığın yerden devam edebilirsin. Ah son bişi daha aslında cevapladın sayılır ama kafamda pürüz kalmasın. Bu gün olanlar başına iş açmicak dimi.”

“sanmam.”

“iyi sevindim hadi uyumana geri dön”

Kafasını tekrar enseme gömerken; “Kokubun senden oldukça iyi bahsedio”

Bi an ağzım mutluluka çarpıldı “umh. Sevindim”

Nefes alış verişi iyice düzene girdi ve arkamda sızıverdi. 3 Saat sonrada uyanıp işe gitti ruh hastası.

Bu arada Celli’ye maili attım. Fakat ufaktan endişelenmeye başlıyorum çünkü hala daha bi karşılık vermişliği yok. bilmiyorum ne olucak.

Günlük 7

2011-02-05T08:28:00.000-08:00

1 ekim 2011 Pazar 19.50

Öyle özetlenecek “aman da bunlar bunlar oldu” denecek günler geçirmedim. Bildiğin sıradan 2 haftaydı. Ha madem bişi yok neden yazıyorum diye sorarsanız (bak gene hitaben konuşuyorum. Kim soruyo hemşeriiimm… neyse) geçen hafta gitmesi gereken kızlar nerdeyse ayaklarına kapanıp yalvardığım ve öylede hararetle bekleyen işleri olmadığı için geçen haftada burda kaldılar. Bu günde onları yolcu ettim. Çok huzur verici bir 3 haftaydı. Sapporo daki hazin (O_o lafa gel) karşılaşma bile bunu bozamadı. Fakat son 2 haftadır kasımın yaklaşması (arashi’nin yaş günü (x_x) kutlamaları) ve sene sonunun gelişininde yarattığı yoğun tempo nedeniyle Sho’yu nerdeyse hiç görmedim.

Mazui na~~

13 ekim 2011 Perşembe 18.43

İşten yeni geldim. gelir gelmez ayakkabıları bir kenara fırlattığım gibi bilgisayarın başına oturdum. Çok ama çok pis “KYAAAAA” demek istiyorum çünki.

“Neden?” die sor bi bana… sor… hemen sor……

Neyse sordun bence… (^___^)

Bu gün gene imza listeleri tutuşturuldu elime. bende her zaman ki gibi böyle bi gözden geçirdim önce. Bide baktım listede kim vaaarrrr. Kanjani8. Olduğum yerde kıkırdamaya başladım. Zar zor kendimi toparlayıp resmen koşar adım, onlardan önce imza almam gereken diğer japon büyüklerine gidip imzalarımı topladım. sonrada ver elini Kanjani8 odası.

Resmen mutluydum. Her zamanki japonların arzuları doğrultusunda geliştirdiğim ucube kibarlığımla girdim odalarına. ilk karşımda gördüğüm Yoko’nun suratıydı. odanın girişinde ki ayakkabıları düzenlediği sırada girmiştim odaya. göz göze geldik. Donuk bir ifadeyle;

“ kimsin?”

Sanırım son bi kaç haftada gördüğüm insanların etkisi ve bi yandan da işte oluşun etkisiyel, oldukça rahat bir tonlamayla, kim olduğumu ve ne amaçla oda da olduğumu anlatı verdim çabucak. Başıyla içeri geçmemi işaret etti. arkasından odaya girdim. Tabii ayakkabılarımı onun demin yarattığı düzeni bozmayacak bir özenle çıkardıktan sonra.

Oda ciddi anlamda sessizdi kanjani ve sesizliği bi an aynı kefeye koyamadığımdan bi durakladım.

Şu anda aklıma geldi bunu okuyan(!?!?!) “ne dio lan bu” diyecek insanlar için açıklama yapmalıyım. Kanjani8 de Arashi gibi bir “idol” grubu. “kimin idolü??” die sormayın ben sorduğumda sho öyle kötü baktı ki anlatamam. Evet komik bi tabir ama Japonya da bi çeşit iş kolu bu. “ne iş olsa yaparım abi”nin televizyon versionu. Kendilerine ait talk-showları, variety showları olan, şarkı söyleyen, dans eden, dizilerde, filmlerde oynayan tipler. biz Türkiyede bu türlere “sanatçı” diyoruz ya hani, aynen o kafada tipler. Her taşın altından çıkabiliteleri var.

İşte kanjani8 te öyle bi “idol” grubu hatta japonların dediği şekliyle “aydoru” grubu. Bu adamların en büyük özelliğiyse karkater özellikleri nedeniyle benim karadenizlilere çok benzeştirdiğim Kansai bölgesinden gelmeleri. Dehşet enerjik gürültücü ve eylenceli bir ekip kanjani8.

Kendi şarkılarını yazma falan gibi yetenekleride mevcut bunların. Ve bu şarkılara “enka” adı verilen bir japon müziği türünü çok sağlam bir biçimde katıyorlar. Jpop(japon popu) yapan ve Johnny’s (arashi, kanjani8 gibi pek çok grubun bağlı olduğu. Ve başında sapık bir dedenin olduğu, sadece erkeklerden oluşan kadrosuyla acaip kıllandırıcı bir ajans) üretimi olan gruplar arasında, yaptıkları müzikleri gerçek anlamda en sevdiğim gruptur bunlar. Ama okadar enejik ve gevezedirler ki uzun süre izlemek insanda yorgunluk yapıyo.

Neyse ben anlatımıma geri döneyim ^^

Ne diyodum en son

“Oda ciddi anlamda sessizdi kanjani ve sesizliği bi an aynı kefeye koyamadığımdan bi durakladım.”

Baya gürültlü ve eylenceli bir yer bulma arzusundaydım oysa. Fakat adamlar tüm ciddiyetleriyle albüm tanıtmak için çıkacakları programa hazırlanıyorlardı. Bi kederlendim ama bozuntuya vermedim. ultra ciddiliğimle önce Yokodan imza aldım. Sonra girişin tam karşısındaki duvarın tümünü kaplayan makyaj masasına yaslanmış, dergi karıştıran Hina ya yöneldim (allam yakından dah da bir çirkin herif yazık lan) kağıtları uzattığımda anlayışlı ve ilgili bir biçimde beni dinledi ve onayladığını belirten japon milletine özgü homurtular eşliğinde hemen imzaladı.

Sırtı kapıya dönük olarak yerleştirilmiş 3lü koltukta Subaru bi köşeye sıkışmış, (zaten minicik bi herif yer bile kaplamıo evrende) kafasını koltuğun arkalığına dayamıştı. o korkunç pörtleklik ve kocamanlıktaki gözlerini tavana dikmiş, ayaklarınıda uzatmıştı. ve elleri karnında birleştirmiş öylece oturmaktaydı. azıda hafif aralıktı. Yanında Maru oturmuş kıpır kıpır bişeylerle uğraşıyodu. açıkcası ne olduğunu pek görmedim. Maru’nun nerdeyse dibinde diyebileceğim bir noktada Yasu oturmuş yanındaki Ohkura’yla sesizce bir derginin sayfalarını karıştırıyordu.

Çaktırmadan derin bir nefes alıp yanlarına gittim. Dkkatlerini çekebilmek adına boğazımı temizledim bana ilk bakan Maru ve Yasu oldu. Maru bütün sırıtkanlığıyla “Nani?” dedi. Sesi hafif çatlak çıkmıştı. O sesteki çatlaklıın sevimliliğiyle iyice gevşedim ve bi çırpıda durumu özetledim. Gayet mutlu bir biçimde Maru ve Yasu belgeleri imzaladılar. Ohkura ciddi ifadesini pek bozmadan beldelere bir göz atıp öyle imzaladı. Bende Subaruya döndüm fakat Subaru kılını bile oynatmıyordu. Benim hala orda olmamdan ötürü Maru suratıma baktı göz göze geldik bende hüzünle Subaru’ya baktım. Maru kıkırdayarak Subaru’yu dürttü. Subaru oldukça ağır hareketlerle buna boş boş baktı. Maru beni işaret edince aynı boşlukta ifadesini bozmadan kocaman gözlerle bana baktı sonra elini uzatıp belgeleri aldı ve imzaladı sonrada gene deminki pozisyonuna geri döndü.

Son imza için Ryo’ya bakmaya başladım küçücük odada kaybolması pek kolay değildi. O nedenle nerde olduğunu sormak üzere tam azımı açıcakken bu tuvaletten çıktı. Yarı çıplak bir biçimde. Bide anatomisi düzgün olsa nası seksi olcak varya. Ama hayat. o kısa kollarla hiç şansı yok. Hem götü yere yakından korkcan demiş atalarımız.

İçeri geldiği gibi kıyafetlerin asılı olduğu askıya doğru ilerledi ve en öndeki iki gömleği eline aldı;

“eee hangisini giyim sizce”

Bi an ultra çirkin iki gömleğe bakıp kendimi tutamadım.

“ ciddimisin sen?” diyi verdim. hatta cikledim. odadaki 7 herifte bi anda bana odaklandı. durup odaya tekrar baktım “sizin menajer ve stilist tayfanız nerde bu arada?” dedim şaşrıarak. bi yandanda akıl almaz derecede otoriter bi tonlamam vardı.

Maru gayet içten bir şekilde “ah yemekte falanlar her haldehem birazdan….” O daha cümlesini tamalamadan odanın kapısı açıldı ve içeri Kokubun-san girdi (Tokio adlı “idol” grubunun klavyecisi. ayrıca ultra sevimli, kısa boylu, enerjik ve hafif deli bi tipleme. 35 yaşında olsada 15 yaşında gibi hareket eden bi adam) hemen arkasındanda kıkırtı ve kahkahalar eşliğinde Arashi (bu arada kokubun-san ve grubu, kanjani8 ve arashiyle aynı ajansa bağlı)

Daha önce Kokubun dan ve grubundan imza almışlığım vardı. hatta 3-4 kez falan gitmiş olmalıyım odalarına. baya bi konuşmuştum bile. yani tanışıyorduk kendisiyle. Zaten beni görünce bi sırıttıp;

“oo kimler burdaymış bak peşime 5 tane daha taktım cennet oldu burası” diyip kahkahayı bastı.

Benim orda olduğumu fark etmemiş Arashi ekibi bi anda bana baktı. ben hala olduğum yerde bunlara bakmaktaydım. (bu arada yarı çıplak Ryo hala bana bakıyo o kısmı unutmayın artı olarak oda düdük kadar demiş miydim…) Bi anda tüm arashiyle göz göze geldim.

Ohno oldukça kayıtssız bi ifadeyle içeri girdi ve Subaruyla Maru arasına kuruldu. bana bakıp dudaklarını büzerek “yo” dedi. Sonra da Maruyu sıkıştırmaya koyuldu. Nino hemen Ohno’nun arkasından geliyodu. Ohno oturunca oda arkama geçti. muhtemelen makyaj masasının üzerine oturmaya gidiyordu. Yanımdan geçerken bana doğru pis pis sırttı. Bu sırada Matsu makyaj koltuklarından birine oturmuştu bile. Hemen arkalarından gelen Aiba ise ciddi bi trafik kazası niteliğinde oldu.

Ben makyaj koltuğunda oturan matsuyu gördükten sonra bi anda Aiba’yla burun buruna geldim. Kahkahalar eşliğinde “burda olman ne hoş e-chan” diyip öne uzattığı kollarıyla omzuma vurmaya başladı. yuvasında fırlayacakmış gibi açtığım gözlerimle buna baktım. hay bi yandan durum komikti de. Öbür yandan da içimden kocamanbi “hassikktir” yükseliyodu. kafamı hahif çevirdiğimde matsunun gözlerini kapatıp kafasını salladığını görebiliyordum. O sırada aiba durmadan devam ediyodu;

“saporoda sizlerle çok ilgilenemedik ne~~. Ah bi ara gene bize yemek yapmalısın o gün çok eylenmiştik ne~~. Ama sho-chan bizi evinize pek davet etmiyo…”

en sonunda inleyerek “Aiba-chan” diyebildim. suratımda ağlamaklı ama sırıtık bir ifade vardı. sonuçta durum bu noktada acıklıdan çok komkti. Aiba bi anda irkilip odaya bi göz attı. herkes bize gözlerini dikmiş bakıyordu. Aiba, hemen arkasında kapının önünde taş kesmiş Sho ya doğru omzu üzerinden ürkek bi bakış attı ve hemen ardından dönülmez yola girdi. bütün kurtarabilme ihtimalimi beraberinde sürükleyerek ani bir refleksle yere dizleri üzerine çötü. kafayı yerdeki halıya gömdü ve çoşkulu bir sesle Sho dan özür diledi.

Ağzım alabildiğine açık suratımda komik, gülesi varmışta şaşırmış türü bir ifadeyle öylece baka kaldım. Denebilecek hiç bişi yoktu. iki saniye içinde durum akıl almaz bi hal almıştı. Hala kapıda olan Kokubun-san bi anda kocaman bir kahkaha patlattı. Arkasından da muhtemelen kendini olayın başından beri tutan Nino’nun kahkahası sırtımdan doğru patlayı verdi. Kahkahalarla birlikte suratım iyice enteresan biçimlere giriyodu. benimde gülesim vardı ama tutmam gerekiyodu.

O sırada arkamdan doğru Yoko’nun sesi geldi “sho aşkım bana bunu nasıl yaparsın”. bi an kafamdan Sho ve Yoko birlikteliğinin görüntüleri geçti. suratım artık ne hal aldıysa Sho’nun sesiyle irkildim. sırıtmasını saklamaya çalışan haliyle, sağ işaret parmağını bana uzatıp “AKLINDAN BİLE GEÇİRME” dedi. Ellerimi iki yana açıp ‘aa hiç yaparmıyım’ tiribine girdim o sırada yandan Yasu’nun kısık fakat hayal kuruyormuşçasına çıkan sesi geldi;

“Yoko ve Sho… ii na~~.”

Bi an artık kendimi tutamayıp delicesine kahkaha atmaya başladım yasuya dönüp sırıttım

“ne~~.”

İkimiz aynı anda sırıtıp birbirimizi onayladık. Oda da herkes hepten koptu. Bi anda kendimi toplayıp tüm sırtkanlığımla Ryo’ya döndüm “neyse Ryo-san imzala da bende işime döneyim” diyip kağıtları Ryo’ya uzattım. Ryo imzaladıktan sonra buna bi bakış attım.” O gömlekler konusunda ciddiydim giyme iğrençler”

Artık odaya girmiş olan Sho bi anda bana döndü “sana kaç kere dedim bu bizim tercihimiz dışında bi olay, ancak biyere kadar seçebiliriz. Bırak kurcalamyı artık. çok moral bozucu.”

“ozaman buna bi çözüm bulun herkes arkanızdan gülüyo .herkesden kastım hayranlarınız oluyo beyefendi” diyip dil çıkarıp odadan çıktım.

Ve çıktığım anda gerçekliğe döndüm. direk odama yöneldim o an işleri başından aşkın bi insandım.

(japonyada hiçbişi yapmasanız bile hep işiniz başınızdan aşkınmış gibi davranmanız en iyisi çünkü eğer boş olduğunuzu düşünürlerse illa size yapıcak bi iş bulurlar ki bi Türk olarak bu tür bi durmu hiç istemiyorum.) bütüm “kya” larımı içimde tutmalıydım eve gelene kadarda öyle yaptım. ama bunu yazarken karar verdim ha bunuda celli’ye anlatmazsam daha neyi anlatcam. Evet birazdan ona bu günlüğü olduğu gibi maillicem du bakalım noolcak. Heycan yaptım iyimi…

Kamehameha!!

2011-01-30T16:55:00.000-08:00

yeni şekil yaptım ^-^
sıkıntılı insanım arada değişim yapmak iyidir daral basmasın beni
bu arada bu kullandığım font benim el yazımı andırdı hoşuma gitti
hoş ben çok çok daha anlaşılmaz bir el yazısına sahipim o ayrı aheeahaheeah

bu arada font boyu büyük mü oldu acaba !?!